İntihar kaçış mı kurtuluş mu?

30 yaşıma geldim hiç sevgilim olmadı maalesef, bu durum benim canımı sıkıyor ister istemez kafaya takıyor üzülüyorum, bu saatten sonra da sevgilim olur mu onu da bilmiyorum. Çevrem belli sonuçta. Bir yaştan sonra kimse kalmıyor. Üzülmekten hasta oluyorum bazen. Aylardır hergün üzülüyorum, yaşam enerjim yok. En çapsız, aile geçinderecek kapasitesi olmayan gevşekler bile seviliyor. Her kıza deneyen beyinsiz abazlar bile el ele. Öyle bir ayakta uyutıyorlar ki... Kolpacı gevşekler çekici olmuş..
Ben hep yalnız kalıp ezik gibi yaşamayı artık hazmedemiyorum... O beyinsiz erkekler kadar bile olamadım..
Herkes el ele tutuşup gezerken ben onları izliyorum bu da ağrıma gidiyor. Bakım yapıyorum, spor nedeni ile fiziğim iyi. Ölmeyi düşünür oldum aylardır... Sonum belli sanırım..
Sonuma yaklaşıyorum galiba?