Eşini kaybedenler nasıl dayanıyorsunuz?

12 gün önce kanserden eşimi kaybettim. 18 yıllık evliyiz 1,5 yıl beraberdik nerdeyse ömürümün yarısı onunlaydı ve ben onu 1 ay hasta yatağında hastanede başucunda bekledim, son nefesinde de yanındaydım hep onu son ana kadar elini tuttum ama 3 haftadır bilinci kayıp diye bana cvp veremiyordu sadece ben konuşuyordum arada bilinci gelince bikaç kelime ederdi. eşime kanser tanısı konulmasıyla tedavi süreci 1 ayda elimden kayıp gitti. iyi bir hastanede tedavisine başlamıştık umutluydum ama hep korkum vardı ben öncesinde eşimi kaybetmeyi hiç düşünmemiştim. eşimde hastalığını biliyor ve detaylarını araştırmıştı, pankreas gibi lanet sinsi bir hastalıkta bana moral vermeye çalışırken bir yandan da son nefesini bekliyordu. bunu düşündükçe çıldırıyorum ve ona kıyamıyorum :( bir insanın öleceğini bilerek beklemesi kahrediyor beni. çok severdik birbirimizi, kaybı kabullenmem geç oldu, her gece rüyamda hergün mezarının başındayım. 6 yaşında babasının kopyası oğlum ve 17 yaşında kızım var onlar için güç toplamak istiyorum ama hala onsuzluğa alışamıyorum. zamanla alışırsın diyen herkese de artık sinir olmaya başladım. ben o gün o toprağa eşimle yarımı da defnettim ve böyle yapamıyorum. bana kıyamazdı ve bende hep suçluluk ben ona kıymışım gibi his. 42 yaşındayım ama şu an sanki küçük bir kız çocuğu gibi çaresiz ve o yine kapıyı çalacak gibi hissediyorum. uyumak bana iyi geliyor onu en azından görebiliyorum. bir gün rüyamdan giderse ne yaparım bilmiyorum. en yakın acı babam olmuştu, o zaman eksik kaldım derdim ama eş birşeye benzemiyormuş bir yarım onla gitti. destek alıcam ama ona bile şu an bir gücüm yok. duamı sürekli yapıyorum o yeterki orada rahat ve günahlarının affı olsun mekanı cennet, kabri rahat olsun diye. ama ne söylenen ne yaptıklarım özlemini onu o 1 ay hasta yatağında neler düşündüğünü unutturmuyor. özlemim her gün daha çok artıyor. umarım kimse böyle bir sınavla karşılaşmaz. rabbim onun o 1 aylık sürecini de kefaret saysın diye dua ediyorum. çok iyi bir insan, eş ve babaydı. arkasından hep iyi sözler geldi ama yine de beni o yaşadığımız 1 aylık acıyı unutturmuyor. aynı süreçleri geçirenler nasıl kendinize geldiniz ya da gelemediniz? ben hiç iyi olacakmışım gibi hissetmiyorum :((