Sizce ben neden bu kadar sevilmiyorum?

İşyerimde olsun normal hayatımda olsun ben insanlar aman o üzülür kırılır diye kendimden fedakarlik yapiyorum. Ama ben zor duruma düştüğümde kimse yardımcı olmuyor? ya da beni üzecek birsey söyleyip gidiyorlar uzulduğum umurlarinda bile olmuyor. Evet onlara mesafeli davraniyorum ama bu kadar uzak davranmalari tuhaf. Mesela iş yerimde bir arkadaşima şaka yapiyorduk iki samimi olan birini korudu işte şakayi bozdu bende tavir yaptim 2-3 gundurde konuşmuyorduk sonra ogrendimki iki samimi olan birbiriyle küsmüş konuşmuyor daha sonra bugun erkek olanda diğer kizla tartişti işte kizin dedigi tek cumle şu " biz samimi 3 dostuz birbirimizi destekliyoruz " daha sonra 3-4 dostuz dedi ki mağzada 4 kişiydik ben hariç. Ve erkek olan sonradan gelen biri neden yani anlamiyorum?