Çevre baskısına karşı nasıl direniyorsunuz? Unut onu, önüne bak artık diyenlere ne tepki veriyorsunuz?

Tam kendimi salıyorum, aptal aşık gibi dolaşıyorum etrafta, Suratımda kocaman bir gülümsemeyle ve aklımda onla geçiyor tüm günüm. Yaptıkları aklıma geliyor ve diyorum ki o da seviyor, onunda ilgisi var ama zamanla olacak ve sabretmem gerekiyor, bekleyeceğim onu diyorum. Leyla olup geziniyorum her yerde, aklım nerede kim bilir, sürekli onu düşünüp gülüyorum kendi kendime. Sürekli gelecekle ilgili hayaller kuruyorum ve ciddi şeyler düşünüyorum. Tam her şey güzel gidiyor benim için derken hop! Üç beş arkadaşım gelip moralimi bozuyor, kızamıyorum onlara çünkü iyiliğim için yapıyorlar. Çok uçma üzülürsün, zaten hiç ilişkin ve konuştuğun erkek olmadı, çok saf ve temizsin bak yıkılırsın toparlanamazsın diyorlar. Yaptığı şeyleri anlatıyorum küçük çocuk gibi hevesli hevesli, bana bakışını gülüşünü anlatıp duruyorum. Israrla inkar ediyorlar ve modumu düşürüyorlar, direniyorum, direniyorum, sürekli mücadele ediyorum ama bir süre sonra etkileniyorum ister istemez. Bir şeyi 40 kez söylersen gerçek olur derler ya işte öyle bişey, o kadar çok söylüyorlar ki beni sevmediğini, ilgisi olmadığını vs. Bende inanıyorum onlara ister istemez bir süre sonra. İçime kapanıyorum, o Leyla dan eser kalmıyor, gülen yüzüm soluyor, sürekli olumsuz düşünüyorum. Her seferinde aynı şey oluyor, bir kaç gün bu depresyona giriyorum ve sonra ona olan sevgim sayesinde tekrardan toparlanacak gücü buluyorum ama bu daha ne kadar böyle devam edecek? Ömrüm boyunca hiç bu kadar yorgun hissetmemiştim, tükenmiş hissediyorum artık, çevremin söylediklerine kulak tıkayıp önüme bakmak istiyorum ama cidden bir süre sonra ister istemez etkileniyor insan. Kızlar Bir Adım Öne Kızlar Bir Adım Öne Kızlar Bir Adım Öne Bir Adım Öne