Güzellik algısından nefret eden tek ben miyim?

Çok güzel hayalleri olan bir kızdım. İstediğim bölümü okudum. Çok yüksek puanlarla okudum devlete de atandım. Ama mutsuzum. İnsanlar hep görüntüme göre yargıladı. Çirkinsin dediler. Ne olmuş ki sanki sadece şans meselesi. Kötü genlere sahiptim ve hicbir şey beni teselli etmiyordu. Mutlu olmanın yolu sevilme isteğinden vazgeçmekti. Gerçekler buydu ne hissettiginin önemi hiç yoktu. Çok güzel bir kız olsan herkesi kullansan bile sevdiğim sana gelirdi. Çirkindim ve sevilmedim. Dışıma bakıp içimi öldürdüler. Yaşama sevincimi aldılar. Sadece mutsuzum, ağlıyorum. Hiç hak etmedim. Böyle adaletsiz dünya için beklentiye giren kalbime de kırgınım. 28 yaşındaydı artık o kız iç güzelliği de yoktu içini öldürdüler dışına göre hep yargılayarak
Güzellik algısından nefret eden tek ben miyim?
Cevapla