Merhaba, yardımcı olmak isteyen ve içindeki nefreti kusmak isteyenler için bir soru paylaşayım ve fikrinizi alayım dedim?

27 yaşındayım ve bu yaşıma kadar birçok kişiden hoşlandım hâliyle doğal olarak, lâkin sorun şu ki benim durumum kadın erkek ilişkileri kadar "normal" karşılanmıyor. Bu cümleden de tahmin edebileceğiniz gibi (ki iki şık arasında kalmışsınızdır) eşcinselim. Hayatımda duygusal olarak sadece kadınlardan hoşlandım, aslında ben genel olarak duygusal bakıyorum olaya maalesef. O yüzden hep içe dönük bir hayat yaşadım ve kimseye doğru düzgün açılamadım, bana da açılan olmadı zaten. Dıştan bakınca ilgi çekmeyen, sıradan biri görünürüm, pek de bir özelliğim olduğu da söylenemez. Hayatımı her açıdan rahibe terasa gibi yaşayacağıma inandırdım kendimi açıkçası artık, bundan gocunmuyorum da yanlış anlaşılmasın. Ama hayata bir kere geldiğimizi düşünecek olursak, duyguları olan bir canlının bunu asla yaşamamış ve yaşayamayacak olduğuna kendini inandırması cidden acı verici aynı zamanda. Yönelimimden utanmadım hiçbir zaman hatta onunla barışalı çok oluyor, ama kimse tarafından görünmemek ve bunu realistçe kabullenmek hiçbir insanın asla yaşamasını istemeyeceğim bir olay. Çok uzattım biliyorum, amacım böyle hisseden (ister hetero, ister homoseksüel) tüm insanlar her şeyden önce kendilerini sevsin ve kendilerine yetsin. Sonrası gelir belki bir şekilde. Son cümleleri pek toparlayamadım, içimden geldi yazdım işte okuyanlara teşekkürler?