Hatıraların yükünü omuzlanabilirsin, lakin bir hatıra bile olamayacak olmasının ağırlığını kaldırabilecek kadar cesaretli misin?

ay da güneşe kavuşamadı, ama yeniden doğmaya, ve geceye parlamaya devam etti.. ışığınız hiç sönmesin, umuttur insanı ayakta tutan. eğer ufak bir umudunuz dahi varsa, ona tutunun. vazgeç felsefesi yapmayacağım, bazen insanın aşktan başka tutunacağı bir dalı olamayabiliyor.. yerinde saydığını bile bile, imkansızlığın içinde bir imkan yaratabilen insandan cesaretlisi var mıdır? sanmam. siz onu sevmeye devam edecek kadar cesaretlisiniz, ondan vazgeçecek kadar korkak değil..

anlamadım?

profil fotoğrafından bahsediyorsanız, şahsıma ait. acıların çocuğu emrah kafası diye yorumluyorsanız ve burada yalnızca acı ve keder görüyorsanız, hiç şiirsel bir tarafınız yok.. hiç anlam yükleyememişsiniz, demek ki hiç sevmemişsiniz.

yazılarım melankolik olabilir beyefendi. arabesk bir kafa yapım olduğundan değil. her şiire, her yazıya, şarkılara, edebiyata, sanata çoğunlukla acı da, hüzün de gerekiyor. sevmek elbette bu değil, bu yazımda bir ümit söz konusu..:) şiir tadında bir yazı ve soru ile insanların dertlerine ortak olup, onların hikayelerini dinlemek istedim. belki böyle hissedenler vardır ve içlerini dökmek isterler diye. eğlence amaçlı bir site, bu kadar takılmayın lütfen..

pamela kim ya:)

"dünya yansa, oturur kahvemi içerim" algısı yaratan bir görüş.. 😀👍🏻

burnunuzda tüten, gözlerinizde damlayan türden mi, yüzünüzde tebessüm oluşturan türden mi?

en azından bunu görebilecek ve kabullenebilecek kadar cesaretlisiniz