Umarım sıkılmazsınız okurken?

Arkadaşlar umarım sona kadar okuyup görüş bildirirsiniz. Öncelikle biraz kendim hakkında malumat vereyim. Panik atağım var, çok kuruntulu bir insanım. Yaklaşık 6 ay önce ciddi bir ilişkiye başladım önce yazışıyorduk görüşmemişdik. Heyecanlanıyordum çok yani bişeyler vardı içimde ona karşı görüntülü arama da yapıyorduk her şey yolundaydı. Fakat bu ciddi bir başlangıçtı ve ne yazık kı en baştan daha biz başlarken aileler hemen müdahele ettiler. Yani mesele büyüdü büyüklere ailelere kadar yayıldı, yaşadığımız yer küçük bir yer karşı tarafdan burada yayıldı. Neyse ilk görüşdüyümüz gün, ilk onu gördüyüm an çok elektrik aldım yani çok mutlu oldum, o gün ilk başta her şey çok iyiydi sonra onun bazı hareketleri itici geldi, bir de benim boy takıntım falan devreye binince çocuğu iyice incelemeye başladım. Ayrıntısına kadar. Aslına bakarsanız her kızın beğeneceği biri olduğunu da biliyorum herseyi ideal ve güzel çocuk. Fakat ne olduysa o günden sonra içimde burukluk yarandı biraz hevesim azaldı. Ama oturdum düşündüm, bu mesele ailelere kadar gitmiş, ciddi bir mesele olunca mantık da devreye giriyor tabi mantıktan kastım benim için karakter. Karakteri düzgün, asla yalan konuşmayan, asla aldatmayacak biri ki benimle konuştuğundan beri hiçbir 6 aydır hiçbir kızla alakası yok nereden biliyorsun diye sormayın çünki, biliyorum 100% hatta. Evet gel gelelim biz bu 5-6 ayda toplasan 4-5 kez görüşdük kalan hep telefon. Fakat problem şu ki, bu görüşlerde her defa farklı hissler geçirdim şöyle ki bazı anlarda çook elektrik aldım o an hiç bitmesin istedim, bazen itici geldi, bazense normal. Böyle uzakta olunca da görüşmedikçe de aklımda hep kuruyorum aklım hep orada kalıyor acaba şimdi yan yana olsak nasıl hissedicem falan. Görüntülü konuşmadan çok usandım artık gerçekten, berbat durumdayım. Bunaldım, ne yapıcam bilmiyorum.