Bir erkeğin 33 yaşına kadar hiç sevgilisinin olmaması normal mi?

Seçici değilim seçilmeyenim

yıkıldım mk

Bu yaşıma kadar olmamış yaştan sonra olmasa da olur bence kabullenmem lazım zorlamaya da gerek yok begenilmek için doğallıktan çıkamam

Çok zayıfım hiçbir şey yakışmıyor bana saçlarım da seyrek zaten demekki iticiyim hiçbir çekiciliğim yok bu yaşıma kadar bakan beğenen hoşlanan kız olmadı bu yaştan sonra da olacağını hiç sanmıyorum

Ben çocukluğumdan belli zayıfım cılızım bu yaşa geldim hâlâ zayıfım hiç kilo alamadım spor yapıyorum evde zaten öyle ağır spor yapmam sevmem de egzersiz yapıyorum kas yapma amacım yok sevmiyorum zaten kas falan yani saçlara da yapacak bir şey yok ektirmek için imkanım yok

Boyum 175 falan kilom da 53

Demekki yapım böyle ayrıca kişilik olarak da çok çekingen utangaç içime kapanık sessiz biriyim hiç açılamadım çok kapanık kaldım sosyal hayatım yok hep asosyal yaşadım bu yaşıma kadar hiçbir kızla tanışamadım buluşamadım çıkamadım büyük ihtimalle bu yaştan sonra da olmaz yalnız yaşlanacağım

Maalesef istesemde sosyal olamıyorum zaten hiç evden dışarı bile çıkmıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti

Ben çocukluğumdan belli içime kapanık biriyim ne yapıyım açılamadım kendimi aşamadım çok kapanık kaldım hep evde durdum sosyal olamadım dışarı çıkamadım gençliğim hep evde geçti senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum zamanla daha da içime kapandım gençliğimi hiç yaşayamadım zaten hayatı kaçırdım dışardan hayattan kopuk yaşadım hâlâ aynıyım bende senelerdir istiyorum dışarı çıkmak temiz havada yürümek güneşi rüzgarı mevsimleri hissetmek ama yapamadım olmuyor maalesef yaşım ilerledikçe daha da kapanıyorum

Markete pazara bile gitmiyorum tamamen kapandım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum maalesef dışardan korkuyorum desem sana saçma anlamsız gelecek ama bunu da yaşayan bilir ben evden dışarı çıkamıyorum maalesef arada balkona çıkarsam o kadar yani dışarıyla hiçbir alakam yok her sene her mevsim gece gündüz hep evdeyim

Hayvan beslemiyorum ailemle yaşıyorum öyle bir imkanım yok hiç arkadaşım çevrem de yok hep yalnızım gençliğim hep böyle geçti hatta ergenliğimde hep yalnız geçti çocukken yine daha iyidi sonradan iyice eve kapanmaya başladım durum bu maalesef ömrüm eve kapalı geçiyor balkona çıkıyorum zaten ama pek durmuyorum

Pek gelen giden yok ailem bir yere gitse ben gitmiyorum hep evdeyim eve gelen olursa da konuşmuyorum saklanıyorum zaten kendimi göstermeyi sevmiyorum utangaçlık çekingenlik yüzünden böyleyim zaten ailemde memnun değil komşuları da tanımıyorum doğma büyüme aynı mahallede yaşadığım halde kimseyi tanımam etmem beni de tanıyan gören yok zaten hep yalnızım maalesef

Hiç gitmedim zamanla düzelirim derken iyice dibe battım

Farkındayım yani hayat evde geçmez geçmiyor ben geçirdim ama hayatı kaçırdım çok şey kaybettim hayata geç kaldım herşeyine mahrum kaldım eksik kaldım düzeleceğime dair birazcık umudum var aslında ama bilmiyorum umut işte

Bence o kadar da yolun başında sayılmam yaşıtlarım nerde ben nerdeyim çok geride kaldım hayata karşı kendimi çok zayıf güçsüz yetersiz hissediyorum bence çocuklukta ve ergenlikte psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi pasif kaldım temelim oluşmadı bu yüzden hayata tutunamadım

Evet evde durduğum için kötü yollara düşmedim kötü yerlere de gitmedim dışarda kötülük çok sonuçta ama ben okula askere gittim yine açılamadım bir kaç aylığına işkur kapsamında bir yere gittim orada da açılamadım yani her ortamda sessiz kaldım çekingen kaldım yalnız kaldım hatta hep dışlandım açılamıyorum olmuyor herkes zamanla açılır bende zamanla daha çok kapandım

Zamanla hevesim isteğim azaldı umutlarım azaldı hayallerimden vazgeçtim yaşım ilerledikçe her şey daha da kötüye gidiyor istesemde açılamıyorum gençliğimi istemeyerek eve kapalı yaşadım zaten bende isterdim genç yaşta gezmem eğlenmek sosyal olmak işe girmek hayatı dolu dolu yaşamak sevmek sevilmek ama olmadı belki de şanssızımdır çocukluğumdan belli böyleyim zaten

Teşekkür ederim

Neden ki