Hayattan kurtulmadan önce?

annemin ya da babamın çocukken beni yanaklarımdan öptüğü ve bana içtenlikle sarıldığı tek bir kare yok hafızamda. böyle anlar yaşanmışsa dahi bir teki olsun kalıcı belleğimde yer bulamamış kendisine. ama hem sözlü hem fiziksel şiddete maruz kaldığım anlar çok fazla yer işgal ediyorlar zihnimde. annemi de babamı da zerre kadar suçlamıyorum bunun için. ellerinden gelenin en iyisi buydu çünkü. Diğer insanlarıda suçlamıyorum çünkü herkes kendi derdiyle uğraşırken birde beni mi düşünecekti belki 1 gün bile olsa insanların beni hatırlayacağı beni anacağı bir gün olur...