Yalnızlık huzur verici bir şey, hele alışında çok ayrı ama yine de yalnızlığa sarılamıyor olmak üzücü :) Birkaç ay öncesine kadar tüm vaktimi dizi-fim izlemeye, kitap okumaya ve arada bir de kafa dağıtmak çıkıp dolaşmaya ayırır kendi kendime idare ederdim ama çok uzun bi süre için olmasa da bi süre için sevgilim oldu ve ayrıldık. İşte o günden beri idare edemiyorum. Eski halime döner ve tekrar yalnızlığa alışabilir miyim onu da bilmiyorum ama alışmaya biraz mecbur olduğumun da farkındayım yine... Ha birisinin olmasını çok isterim ama, biraz zor ihtimal :)