Gitmesinden korktuğunuz birisi var mı?

Ruhumun gitmesinden çok korkarım.
Çünkü birileriyle doldurduğum ruhum eğer sabrı taşıp giderse çok başka bir ruh olur.


Hiçbir geçiş aşaması olmadan keskince gider. Dur bile diyemezsin ona. Ben bile durduramam gidişini. Öyle bir gider ki ruhum, içimde aşkla sevdiğim ne varsa paramparça eder ve sanki o aşkları içinde o ruh yaşamamış o ruh hiç varolmamış gibi bir şekle geçiş yapar.


Bazen bu gitmesinden korktuğum ruha hayranlık duyarım gittiği zamanları bildiğim için. Çünkü kendisini vazgeçilmez zanneden aşkları sudan çıkmış bir balık gibi ortada bırakarak gitmiştir. Acıması yok, dönüşü yok. Bıraktığı yere sadece hafifçe kafasını çevirip bakar ve o en dalgacı yarım gülüşüyle güler. “Seni hep aşkla seveceğimi sanarak şımarmasaydın keşke” diyerek…


Bazen gitmesinden korkarım bu ruhun evet. Çünkü bazılarından gidlmemelidir belki ama yine de gider. Affedici bir ruh olmalıdır belki bazen ama etmez ve gider.


En anlamadığım şeyse bu ruhta; bu kadar büyük aşkla seven ruhla bir anda defolup gidebilen ve giderken hiçbir acı hissetmeyen ve gider gitmez başkasını sevebilen bir ruh nasıl olabilir. İnsan hiç mi geçmiş sevgisinin kırıntısını içinde taşımaz böylesine keskin bir geçiş yapar ve başkasına şiddetle aşık olabilir bilinmez…


İnsan ruhu tanımlanamaz. Sanki göksel mekanik kurallarla işler de biz o kuralların denklemini hala bulamadık gibi hissederim hep.


Şimdilik gitmeyecek gibi duruyoru ruhum. Bu yüzden onunla mutluyum.


Aslında en sevilen şeylerin hepsi gidebilirliği yüksek olanlardır. Belki de ondan seviyorum ruhumu.


Gitmesinden korktuğunuz biri varsa; sebebi onun size gidebilirliğini hissettirmesidir. Ve bunu hissettirdiği için emin olun daha değerlidir. Çünkü gitmemesi için özenli davranırsınız….


Sevgiler …