Sizce böyle bir şey olabilir mi?

Lise yıllarımdayken 3 sene biriyle çıktık ama gerçekten öylesine değildi. Sevgili tek değil en yakın arkadaşım, sırdaşım her şeyimdi. Niyetimiz gerçekten ciddiydi. Birbirimize tip olarak o kadar çok benziyoruz ki bizi yan yana görenler abi kardeş zannederdi. Ne yazık ki birbirimizi yanlış zamanda tanıdık en ergen zamanlar. O zaman her şeye atarlı, anlık duygu değişimleri olur o yaşlarda tabi. O beni çok sahiplenir kıskanırdı ve çok gururluydu gerçekten. Tabi bende dikkat çeken bir kızdım ve hep kıskançlıktan olurdu aradaki tartışmalar. Bir gün ben bi dolduruşa geldim ama öyle böyle bir dolduruş değil. Şu an o kadar pişmanım ki ne diyebilirim bilmiyorum. Biz öyle her zamanki sıradan tartışmalar gibi tartışırken arkadaşlarımın gazına geldim ve ciddi anlamda bitirdim. O da o anki siniriyle çekti gitti tabi. Sonrasında kapıma hediyeler mi göndermedi, arkadaşlarını mı göndermedi.. Ne yaptıysa yok dedim ben ve bitirdik. Tabi o zamanlar ayrılığı kurtuluş falan sandım o anki aklım işte çünkü kıskanan kimsem yok hesap verecek kimsem yok diye düşündüm. O ayrılığın ardından şimdi 4 sene geçti ve gerçekten ben ondan sonra hiç mutlu olamadım. Başıma gelmeyen kalmadı. Ondan sonra çıktığım insanlarla 1 aydan fazla yürütemedim hep bi sorun çıktı o böyle yapmazdı derdim. Sonra üniversiteye girdim. Bu sene beni instagramdan ve Twitter dan eklemişti ve bana göndermelik paylaşımlar yapardı sürekli ama birbirimize yazmaya cesaret bulamadığımız için ne o ne de ben yazmadık birbirimize. Ben yazabilirdim aslında ama başımda belalar var diye fırsat bulamadım. Peşimde 2 serseri var ve gerçekten hayatımı kararttılar onlar yüzünden üniversiteme gidemedim okulumu açığa aldım ve benden vazgeçmelerini bekliyorum. İkisi de ayrı ayrı aileme tehditler yağdırıyorlar kızını kaçırırız bize ver bilmem ne saçma sapan işler. Evimin önüne falan geliyorlar ve ailem de korktukları için beni hiçbir yere tek bırakamıyorlar. Sosyal medya hesaplarım yok. Nasibimde o olsun çok istiyorum ama nasıl olacak ki🥺