İlişki problemleri babalarla konuşulur mu?

Hic kimse, haklı olarak "Baba" sevgisine ihtiyaç duyan, bu sevgiyi arayan küçük bir kız ya da oğlan çocuk kadar eril sevgiye aç değildir.

Baba mevcut olmayabilir, ölmüş olabilir, bedensel olarak var olsa da duygusal olarak orada bulunmayabilir. Ama kız ya da oğlan çocuk kabul görmeye, tanınmaya, saygı ve ilgi görmeye hasrettir.

Eğer baba yoksa o halde bu kız ve oğlan çocukların kendilerini bütünlüklü değerli ve kabul görmüş hissetmelerini sağlayacak sevgiden mahrum bırakıldıkları için babalarına kızgın bir şekilde büyümelerine şaşmamak gerek.

Bu uzun dönemde sevgi buymuş gibi davranmayı, yalanı yaşamayı öğretir ki işte bu çekilmez bir hayatın ilk adımlarıdır.

Kültürümüzde baba sevgisine duyulan hasretden pek bahsedilmez.

Oysa Jan Waldron Erkeklerin Ülkesinde adındaki kitabında hasretini çektiğimiz seven babaları, sahip olduğumuz babalarla kıyaslayarak bu açlığı şöyle ifade eder:

"Hasretini çektiğim gibi bir babayı umutlu hayallerle süslediğim küçük anlar dışında hiç göremedim." özlemini böyle tanımlar

Anne sevgisi bereketli ve aşikardır çok fazla maruz kaldığımız için şikayet ederiz, baba sevgisi ele geçirilmesi parlatılması ve saklanması gereken ender bulunan değerli bir mücevherdir nadir bulunduğu için değeri artar.

Ataerkinin erkekler tarafından dışa vurulmasına önem verdiği tek bir duygu vardır.
Bu duygu da öfkedir!

Böyle babalar bunu değiştirecek