https://youtu.be/ta3zQ2dATsU Bir yanın o'na tövbe ederken, bir yanının o'nu istemesi ne büyük karmaşa. Hem o'nu istiyorsun deli gibi hem de korkuyorsun ödlek gibi...
Böyle karmaşalar yorar kalbi de, beyni de. Gitme eylemine geçmek zor olur belki ama bu karmaşa gitmeyi gerektirir. Bir daha dönmemek üzere gitmeyi... Sonrası; Ohhh be dünya varmış dedirtir adama. Tecrübe ile sabittir🌸
Bu her ne kadar benim fikrim olsada... Senin fikrin ne yönde? Karmaşaların seni getirdiği nokta da gitmeyi mi düşünürsün kalıp savaşmayı mı?
Karmaşaların seni getirdiği noktada gitmeyi mi düşünürsün kalıp savaşmayı mı?
Kalıpta kendimi yıpratacağıma hergün aynı acıları yaşayacağıma, çeker giderim bunu bir kez yaşarım acımıa içime ya gömerim ya da bir şekilde atmaya çalışırım ki attım bu da tecrübeyle sabit.
Hak eden bir sevgi ise kalınır ancak hak edilmeyecek boyutta bir sevgi haline dönüştüğünde kalınmaz. İnsanın kendine saygısı varsa bunu yaşatmamalı kendine.
Özellikle belli bir yaştan sonra insan kendinden gerçekten kalıp savaşacak enerjiyi görmüyor. Çünkü gerek duymuyor. Bunun için harcanan zamana bile yazık bana göre. Fakat bunda temelde çok önemli. Çok eskilere dayanan ve güçlü bir temek üzerine kurulan ilişkilerde kalıp savaşmak en mantıklı olabilir. Çünkü yıllarını vermişsin sonuçta. Bütün emeğini bir insan çöp yapamazsın..
Değişir bu karşımdaki kişiye göre. Ben zoru severim, bir ilişkiye başlarken ne kadar çok emek harcarsam o benim için daha kıymetli olur.
Zaman zaman sıkıldığımız, yorulduğumuz olabilir tabi ki ama sonuç güzel olacaksa mücadele etmek iyidir. Ama saçma bir karmaşa da yalnız bırakılırsam da yapacak bir şey yok.
Savaşmadan ve mücadele edilmeden kazanılan hiç bir şey tat vermez insana. Ne kadar zor savaşırsan o kadar çok kazandığında mutlu olursun. Bu yüzden her zaman kaçmaktansa savaşmayı tercih ederim.
Giderdim ben Bir yolunu bulur giderdim muhakkak. Ne eski idare yeteneğim ne de sabrım kaldı içimde artık. Savaşamam kargaşa ile. Seven huzur verir. Kargaşa vermez kişiye. Onunla olmuyorsa tek olurum. Daha makul böylesi.
Kalıp savaşacak cesaretim var aslında yani çekingen ya da erkek değilim ama şunu anladıysam yani ben ne kadar savaş verirsem vereyim hiçbir şey değişmiyorsa ben boşu boşuna çabalama çünkü ben de bir insanım belirli bir seviyede gücüm var ve bunu boşa harcayamam yaşamak için küçük ihtiyacım var boşa çabalarsam yaşayamam.
30 yaş altındayken iş hayatında çeker giderdim. Ama 36 yaşındayım artık savaşmam lazım. İş bulmak zorlaşıyor. Hatta 40'tan sonra müdürleri tehdit edebilirim. Emeklilik 60'ta. 50'den sonra müdürleri ortadan bile kaldırabilirim.
Psikolojide yaklaşma kaçınma olarak açıklanan bu durum genelde yaklaşma ile sonuçlanır. Sonuç ya kalıp zafer elde etmek ya da yine kaçıp yine zafer elde etmek. Zafer olayda değil objededir. Yani kişi hak ediyorsa kalmalı, hak etmiyorsa kaçmalıdır.
Detayda ne güzel demişsiniz: Bir yanın o'na tövbe ederken, bir yanının o'nu istemesi ne büyük karmaşa. Şans vermek de fitratımda olduğundan kalır beklerim ama dediğiniz gibi kalbi acayip yorar.
Nedense hiç pes etmeyi düşünmem cinsim böyle 😃 roma yansın ama ben yolumdan dönmem
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
+1 yıl
Karmaşıklığımla yalnızsam baş tacımdır. Hemcinslerim şahitse gitmeye öalışırım. Karşı cins karmaşıklık sebebimse ölmek daha iyidir. Bende durum böyledir.