Sevmiyorsa seni, ne diye ona karşı his beslersin? Ancak kendini yıpratır insan.
Gönül bu ya dinlemiyor işte.
Onu bekliyor hep, bir gün ama bir gün benide sevecek diye. Ama farkında değildir hiçbir zaman sevilmeyeceğini. Aradan geçer uzun bir zaman ve o an anlar artık bu aşkın olmayacağını. Ama yıllar ve o imkansız aşk almıştır ondan alacağını.
Ya sen evet sen Aşkına karşılık yoksa, sevmeye devam eder misin?
İlk başlarda yanına gitmeye bile çekiniyordum. Sevmeye başladıktan bir süre sonra sevgilisi olduğunu öğrendim. Sevmeyi bırakmam gerektiğini biliyordum. Özellikle de sevgilisi varken bırakın biz olmayı ona yanaşmanın bile imkansız olduğunu biliyordum. Hem de bir kızın sevgilisine göz diktim diye istemsiz suçluluk hissediyordum. Buna rağmen yapamadım. İçimden olmayacak bir şey için boşuna hayal kuruyorsun diyo biri senin sevgiline göz dikse sinirlenmez misin diyorum ama kalbim dinlemiyor :( Yapamadım. Sevmeyi bırakamadım. Sonra kendisini, sevgilisini ve sevgilisi hakkındaki bilgileri araştırmaya başladım. Boşuna kendimi yorduğumu biliyordum ama böyle bir manyağım işte. :) Sonra oturma sırasında onun arkasındaki sıraya geçtim. Daha yakınım diye belki bir ümit var diye düşündüm. Hatta onun tyt netlerini bir yere yazıp denemelerini analiz ediyordum. Belki bir gün sevgilisi olamasam da ona yardımcı olabilirim diye. Bir gün sevgilisiyle gördüm ve o netlerini yazdığım sayfaları sinirlenip yırttım. Ne bekliyordum ki zaten 😒 Daha sonra sevgilisinden ayrıldığı öğrendim. Tabi ben önceden bir şekilde anlamıştım ama onun söylemesiyle tescillemiş oldu. Dedim belki şimdi bir ümit bir şeyler olabilir aramızda. Ama cesaretim yok :( şu an arkadaş olarak iyi anlaşıyoruz ama seviye atlattıramıyorum. Duygusal anlamda bir kaç belli belirsiz kırıntı görünce seviniyorum ama sonra tekrar hayallerim suya düşüyor. Yanına sürekli bir kız geliyor. O kadad sinirleniyorum ki ama normal bir arkadaşı olarak karışamam da. Ben istesem de istemesem de, aramızda bir şeyler olsa da olmasa da sevmeye devam edicem galiba. Canım bazen çok yanıyor ama sabretmekten başka çarem yok. Gerekirse ömrümün sonunda kadar sabredebilirim. :(
Yani böyle durumlarda kalbe ve duygulara söz geçmez ki. Karşılıksız olsada sevmişsin bir kere, sevmeye devam edersin elbette. Keşke elimizde olsa, “vazgeç gönlüm” diyebilsek ama elimizde değil. Eğer karşılığı yoksa ve sevmeye devam ediyorsan en azından gerçekten sevdiğin için, kendinle gurur duyabilirsin 😌
Kimse için kendimi yıpratamam, beni sevmeyeni ben neden seveyim ki? Benim sevgimi haketmeyen birine zevgimin zerresini layık görmem. Her şey gibi sevgide karşılıklı bende. 😊
Ne zaman karşılık aldım ki, insan kalbine söz geçirmiyor birisini sevdiğinde. Bu yüzden insan birisini sevdiğinde, sevdiği kişi sevsin ya da sevmesin bu hiç fark etmez. Zaten seven kişi o da sevsin diye sevmez ki, seven kişi olmayacağını bilse dâhi mantıksal olarak olmayacak olsa da bir ümit yaratıp o sevgiden vazgeçemez. Ama işte o ümit bittiğinde de yavaş yavaş o kişi kalbinde ölür, tabi ölen kişi ile birlikte seven kişi de yavaş yavaş yıpranır. Ümitleri yok olmuştur zaten bir kere, hayalleri yerle bir olmuştur. Konu çok dağıldı velhasıl diyip kapatıyım almasam ve eğer kendimce bi ümidim varsa evet severim bu isteğim dışı olur, ama ümidim bittiyse acı çeke çeke alışırım o duruma sonunda eskisi gibi sevemem.
Aşk bu ansızın gelir izin istemez ki. Gelirken izin almadığı gibi kovunca da gitmez. Karşılık yoksa yapacak bir şey de yok. Kendi kendime haberi olmadan devam ederim. Fakat kurtulmanın yollarını da ararım. Kendime yasaklar koyarım. Unutmak için elimden ne geliyorsa yaparım.
Ben çok pişmanım o konuştuğumuz zamanlar aklıma geliyor ve içim acıyor. Böyle kalmasın seni kırdım, üzdüm farkındayım. Sen küs olunca ne yaşadıysan aynısını ben yaşıyorum. Hem ben senden niye nefret edeyim, nefret ağır bir duygu.
Devam edemem.Benden bir tane daha yok. Sevilmediğim yerde beklememin bir alemi yok. Hakkım olan sevginin bana kucak açtığı yerlerde olmak varken, neden acı çekip takıntılı bir insana dönüşeyimki? Evet elde olmuyor bazen ama herşeyin bir süresi var. Karşılıksız aşkın 6 aydan uzun sürmesi durumunda buna takıntılı olma durumu deniyor ve tedavi gerekiyor.
Hayır, bu herşeyden önce kendime olan sevgimi ve saygımı azaltır. Oysa benim için hayattaki birinci önceliğim kendi duygularım, öz sevgim ve öz saygım. Çünkü bunlar beni ben yapan şeyler. Beni böyle seven sever, sevmeyen de zerre kadar umrumda olmaz..
Hayır, boşa kürek sallamam çok, ki tek taraflı aşkta yaşamadım şu zamana kadar. İlişkimin içinde sevilmediğimi hissettiğim zamanlar oldu tabii ki ve gerekeni yaptım fakat başlangıç için hisler karşılıklıysa devam ediyorum zaten ve o hisler zamanla daha yoğun bir hal alıyor. Birine ilk görüşte aşık olamam ya da sırf dış görünümünden ya da farklı menfaat içeren sebeplerden ötürü bir ilişki kuramam. Yavaş yavaş zamanla tanıdıkça çekiliyorum ben ve bu tamamen karşımda ki kişiyle bağlantılı bir durum oluyor. Platonik aşklar olmadı bu yüzden hayatımda, olacağını da çok sanmıyorum. İlgi görmediğim, sevgi görmediğim, vakit geçiremediğim, oturup sohbet edemediğim ve tam olarak “tanımadığım” bir insanı sevemem kısacası…
Merhaba, Hayir aşkıma karşılık almadığım birini sevmeye devam etmem, seviyorsam da hemen unutmaya çalışırım. Tek taraflı aşk bana göre değil, o kadar sıkıntının içinde bir de o beni sevecek mi ya da sever mi düşüncesi insanı çok yıpratır. Karşılıklı olunca bile zorlukları varken tek taraflı olunca bitmek bilmeyen ağlamalar, sinir krizleri filan. Ama bunu bir kez lisede yaşamıştım, seviyordum onunda beni sevdiğini sanmıştım meğer sevmiyormuş çocukluk işte üzüldüm, sonrada böyle bir şey yaşamadım.
Aşkıma karşılık bulmadığım bir ilişkim olmadı. Genelde başka insanların aşkına ben karşılık vermedim. Aşk kelimesi bana göre boşluğa atılmış ok misali. Önünü arkasını kestiremediğim, hesaplayamadığım bir yol. Uzunluğunu kısalığını, acısını tatlısını bilmeden boşluğa yürümek... Ben bu konuda risk almadım hiç. Bilinmezlik hem çekici geliyor hemde korkutuyor. Ben sevgiyi daha temkinli ve daha kontrollü buluyorum 😄
Ahh keşke aşkımıza karşılık olmadığı zaman o aşkı içimizde bitirebilsek. Ama öyle olmuyor işte. O aşk ne kadar imkansız ve zor olursa insan o kadar bağlanıyor. Unutması yıllarını alıyor bazen. Söküp atamıyorsun içinden. Köz halinde kalbinin bir köşesinde kendi kendine yanıp duruyor. Artık ne zaman sönerse.
Merhaba 🎈 Bana göre kimi duygular insanın içinde bi hüküm sürer. Olmayacağını bildiğin, kendi kendine büyüttüğün ve umutla beklediğin şeyin, günü gelince sana koşup gelmeyeceğini de bilse umut eder insan. Ve her aşk kavuşmak da değildir bana göre, sadece o duyguyu hissettirmek için uğramıştır insana.
Bunu eskiden yaşadım. Arkadaştık onunla. Sonra bir şeyler hissettiğimi anladım. Onunla aramda düşünce yapısı olarak dağlar kadar fark vardı ve o pek aşk meşk işlerine bakmıyordu. Baska önemli işleri vardı. Sevdim sonra açıldım çok geçmeden güzelce olmaz cevabını aldım o zaman çocuktuk bu arada on üçlü yaşlar falandı. Tabiki olmaz der o yaşta. Her neyse işte düşündüm cidden bizden olmaz bir süre sonra unuttum. Sevmeye devam etmedim.
Sevmek dediğimiz hal, “bugünde doyduk çok şükür” deyip başından kalkıp gidebileceğimiz bir durum değil. Gönül sevmeye devam eder. Ancak elbette bir yerde son bulacaktır. Amma 1 ay amma 1 yıl amma 10 yıl.
Bu insanın elinde olmuyor. En azından görece uzun bir süre. Yüreği kendi haline bırakmak gerekiyor. Yönlendirmeye çalışmak büyük bir hata. Unutmaya çalıştıkça hiç bir zaman unutamıyor insan. Zamana ve akışına bırakmalı. Günü birinde illaki soğuyor.
İnsanın elinde olan bir durum olduğunu pek düşünmüyorum. Fazla mantıksal bir insansa bu durum devam etmesin diye elinden geleni yapar. Fazla mantıksalsa diyorum çünkü bazı insanlar gerçekten acı çekmeyi seviyor.
İşte o duyguların ve mantığın arafında olacağın yer cennet ve cehennem arasındaki gibi arafta kalmak. Eğer mantık çerçevesinde hareket edersen cennete yani daha güzel günleri görürsün. Ama duygularınla hareket edersen cehenneme Bir ömür kendine ızdırap çektireceksin
merhaba, kalbimizin istemsiz olarak yaptığı bir eylemi maalesef aklımız ile yönetmek biraz zor olur. ama şahsen ben vazgeçerim ve önüme bakarım. gerçekten sevildiğimi, değer görüldüğümü hissettiğim zaman ise o kişiyi çoktan unutmuş olurum. yeri doldurulmayacak kişi yok sonuçta. sadece biraz irade ve zaman gerekiyor...
Beni sevmediğini anladıktan sonra iki yıl daha sevmeye devam ettim. Sevmek benim için bir ihtiyaçtı onu giderdim ama sevilmek konusunda pek şansım olmadı.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Kimse de takılı kalamıyorum sadece çok iyi anlaşıyorsam çok mutlu olduysam içimde kalır o kişi
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Kadın Emeği 
Özel Günler & Hijyen 
Cinsel Yaşam 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
