Hep terk edilen taraf istenmeyen taraf ben oldum.. Peşimden koşanlar bunlar bir de olsun diye uğraşanlar. Galiba sonraları çok değer verdim. Eksiklikleri olsa dahi bırakıp gidemedim. Gerçekten seviyorlar diye düşünüp eksikliklerini görmezden geldim. Hiç 1 yıl 2 yıl vs. bir ilişkim olmadı.
Hep acı çeken taraf ben oldum günün sonunda. Herkes de o kadar alıştı ki sen bir ilişkiye başlama yürütemiyorsun demeye aşağılamaya başladılar.
Ya aldatıldım ya başkasına tercih edildim ya da geçmişte unutamadıkları biri oldu. Ya da çeşitli sebeplerle terk edildim. Bunları da ayrıldıktan sonra öğrendim hep..
Güven konusunda çok çektim. Güvenemedim bazen yansıttım bazen yansıtmadım kendi kendimi yedim.
Artık insanların aşağılamalarından gülmelerinden ya da üzüldüklerinden dahi olsa bana hakaret boyutuna gelecek şeyler söylemelerinden bıktım. Ne psikolojik olarak ne de fiziksel olarak hiç iyi değilim.
Ben de isterdim amaan diyip geçmeyi üzülmemeyi. Tek bir geçmişte de yaşanmış olsa yalanlarını duyup bitirmeyi. Bu kadar sevmemeyi , takmamayı. Değer verdiklerini düşündüğüm için daha çok değer vermemeyi. Bazıları gibi köpek çekmeyi.. Başlarda yapsam bile sonra ilgilerini, söylediklerini, davranışlarını görüp yumuşayıp daha çok değer veriyordum. Sonra yine terk ediliyorum.. İnsanlarda bu hallerimi görünce karaktersiz yaftası dahi yiyorum hemde en en yakınımdan hatta sevgi arsızı lafını bile duydum son ilişkim yeni bittiği için bu lafları duyuyorum..
Hiç iyi değilim anlayacağınız. Yorgun bitkin hissediyorum kendimi. Özgüvensiz, güvensiz, istenmeyen, hiç sevilmeyecek, aşkından ölüyorum deseler bile bir gün yine yarı yolda bırakılacak biri gibi hep de öyle oldu zaten..
Hep acı çeken taraf ben oldum günün sonunda. Herkes de o kadar alıştı ki sen bir ilişkiye başlama yürütemiyorsun demeye aşağılamaya başladılar.
Ya aldatıldım ya başkasına tercih edildim ya da geçmişte unutamadıkları biri oldu. Ya da çeşitli sebeplerle terk edildim. Bunları da ayrıldıktan sonra öğrendim hep..
Güven konusunda çok çektim. Güvenemedim bazen yansıttım bazen yansıtmadım kendi kendimi yedim.
Artık insanların aşağılamalarından gülmelerinden ya da üzüldüklerinden dahi olsa bana hakaret boyutuna gelecek şeyler söylemelerinden bıktım. Ne psikolojik olarak ne de fiziksel olarak hiç iyi değilim.
Ben de isterdim amaan diyip geçmeyi üzülmemeyi. Tek bir geçmişte de yaşanmış olsa yalanlarını duyup bitirmeyi. Bu kadar sevmemeyi , takmamayı. Değer verdiklerini düşündüğüm için daha çok değer vermemeyi. Bazıları gibi köpek çekmeyi.. Başlarda yapsam bile sonra ilgilerini, söylediklerini, davranışlarını görüp yumuşayıp daha çok değer veriyordum. Sonra yine terk ediliyorum.. İnsanlarda bu hallerimi görünce karaktersiz yaftası dahi yiyorum hemde en en yakınımdan hatta sevgi arsızı lafını bile duydum son ilişkim yeni bittiği için bu lafları duyuyorum..
Hiç iyi değilim anlayacağınız. Yorgun bitkin hissediyorum kendimi. Özgüvensiz, güvensiz, istenmeyen, hiç sevilmeyecek, aşkından ölüyorum deseler bile bir gün yine yarı yolda bırakılacak biri gibi hep de öyle oldu zaten..
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer