Insan kendini hic bi yere ait hissetmiyorsa cikar yol nedir?

Cocuklugumdan beri hep ailede fazlalikmisim gibi hissederdim. Derslerim kotu oldugu icin babam hep yuzume vururdu yaptiklarini hic adam yerine koymazdi azarlanirdim herkes tarafindan kendi ailem disindakiler bile benim basairisiz oldugumu duyunca herkes ya kucuk görür ya da gecirsitirirdi. Annem bi derdim var miymis yok muymus umrunda olmazdi onun icin canimi skan seyi ogrenmek ilgilenmekti. Cok mutlu bi aile degildik. Bu yuzden uzaklasmak icin uniyi disarda okudum. O kadar zorluk cektim ki psikolojim bozuldu ilac kullandm. Doktorla senelerce konusmak o ilaci kullanip insanlari uzaktan izlemek beni biraz rahatlatti. Sonra evlendim. Sevdigim adamla. Iyi bi insandir düşüncedir vicdanli merhametlidir. Ama bazen o kadar bencildir ki o kadar kör. Ablalarinin bana soyledigi yaptigi hic biseyi gormez duymaz. Ama benim en kucuk yaptigim seye bile sinirlenir. Bana sen de az degilsin der. Ben hayatim boyunca birini kiran bisey yapan biri degilim. Sinirlendigim seyi esime soylerim ablalariyla alakali ama ablalarina karsi hic bi saygisizligim olmaz her ne kadar hadsiz olsalar da. Ben onu yanimda gormek isterken ablasigile kotu olsun demiyorm ama bi elimi tutsa beni anlamaya calisip konussa kendimi yanliz hissetmiycem. Biz bu konuyu her konustugumuzda bi gerginlik cikiyor ve cikip gidip uyuyor. Kendimi o kadar yanliz hissediyorum ki o zaman. Konusacak kimsem yok. Destek olanim yok. Ve kendimi o kadar yorgun hissediyorm ki. Hayatim boyunca hep suclandim ya derslerim yuzunden ya da bu tur seylerden. Benim insanlari kirmamak icin gosterdigim cabayi insanlar benim icin gostermiyor. Ustelik bunlar benim yakinlarim. Icimde bi salmislik var. Sanki hic olmasam insanlar daha mutlu olurdu. Ben de yasamazdim bu olanlari. Bunlari buraya yazmamdaki sebebi de bilmiyorum. Bi sorum da yok aslinda bir cozum de aramiyorum. Galiba yanlizligin zirve yaptigi noktadayim :) caresizlik bu galiba..