Bir insan neden kendini hiçbir yere ait hissetmez?

Ait olduğu yeri bulamadigi icindir. ""Neden bu dünyaya geldim?" diye hiç düşünüyor musunuz? Ergenlik dönemimden yakın zamana kadar derin bir "buraya, bu zamana, bu insanlara ait değilim" hissi ile yaşadım. Çoğu insan doğduğu ve büyüdüğü şehre, okuduğu okula, çalıştığı iş yerine ve hatta bir futbol takımına veya bir siyasi partiye güçlü bir bağlılık ve aidiyet duyar. Ama ben yıllar yılı o aidiyeti hissedemedim. İnsanların kendi kimliklerini tanımlamak için sıkı sıkıya tutundukları etiketleri gördükçe kendimi sorgular olmuştum.
Başkalarının görmediği-hissetmediği veya görüp-hissedip önemsemediği şeyleri görmezden gelemiyor ve iliklerime kadar hissediyordum. "Acaba çok mu hassasım yoksa psikolojik bir problemim mi var?" diye düşündüğüm zamanlar bile oldu. Yaş aldıkça, deneyim kazandıkça, kendi bilgime ve yeteneğime güvenmeye başladıkça bu "hassasiyet"in bana bahşedilmiş bir armağan olduğunu fark ettim. Geçmişte beni korkutan hassasiyetimin aslında benim "süper gücüm" olduğunu anladım.
Ben, biz bu hayata gelmeden bize bazı roller biçildiğine inanıyorum. 20'li yaşlarımda bana biçilen rolü anlamaya başlamıştım fakat henüz kendime yeterince güvenmiyordum. Başkalarının ideallerinin ve sistemin dayatmalarının etkisinde kalıyor, yüreğimin çağırdığı/arzuladığı ile beynimin dayattığı arasında bir ileri bir geri yapıyordum.
Hayatta/evrende bana biçilen rolü kabullenmekte zorlandığım ve buna direndiğim için hayatım çalkalandı, sarsıldı ve sonunda kökten değişti... "Hayatının altının üstünden daha iyi olmadığını nereden biliyorsun?" diye bir yazı okumuştum. Hayatın alt üst olması fazlasıyla sarsıcı ve acılı bir süreçtir. Bu süreçte hayatta ve dimdik kalmayı başaran bir insan için bu tek cümle binlerce sayfalık bir hikaye barındırır.
Şimdi eski hayatımın enkazı üzerine gerçek bir cennet kuruyorum. Hayatın bana biçtiği rolü bile isteye, seve seve ve gururla kabul ettim. Sonunda ilk defa ait hissediyorum, evim kendi bedenim, kendi zihnim, kendi ruhummuş. Başka bir insana, mekana, kuruma aidiyet geliştirmek için önce kendime ait olmam gerekiyormuş. Eskiden ait hissetmiyor olmamın sebebi gerçekten o hayata, o düzene değil, kendi ellerimle kurduğum çok daha muhteşem bir hayata ve dünyaya ait olmammış."Neden bu dünyaya geldim?" diye hiç düşünüyor musunuz?
Ergenlik dönemimden yakın zamana kadar derin bir "buraya, bu zamana, bu insanlara ait değilim" hissi ile yaşadım. Çoğu insan doğduğu ve büyüdüğü şehre, okuduğu okula, çalıştığı iş yerine ve hatta bir futbol takımına veya bir siyasi partiye güçlü bir bağlılık ve aidiyet duyar. Ama ben yıllar yılı o aidiyeti hissedemedim. İnsanların kendi kimliklerini tanımlamak için sıkı sıkıya tutundukları etiketleri gördükçe kendimi sorgular olmuştum.
Başkalarının görmediği-hissetmediği veya görüp-hissedip önemsemediği şeyleri görmezden gelemiyor ve iliklerime kadar hissediyordum. "Acaba çok mu hassasım yoksa psikolojik bir problemim mi var?" diye düşündüğüm zamanlar bile oldu. Yaş aldıkça, deneyim kazandıkça, kendi bilgime ve yeteneğime güvenmeye başladıkça bu "hassasiyet"in bana bahşedilmiş bir armağan olduğunu fark ettim. Geçmişte beni korkutan hassasiyetimin aslında benim "süper gücüm" olduğunu anladım.
Ben, biz bu hayata gelmeden bize bazı roller biçildiğine inanıyorum. 20'li yaşlarımda bana biçilen rolü anlamaya başlamıştım fakat henüz kendime yeterince güvenmiyordum. Başkalarının ideallerinin ve sistemin dayatmalarının etkisinde kalıyor, yüreğimin çağırdığı/arzuladığı ile beynimin dayattığı arasında bir ileri bir geri yapıyordum.
Hayatta/evrende bana biçilen rolü kabullenmekte zorlandığım ve buna direndiğim için hayatım çalkalandı, sarsıldı ve sonunda kökten değişti... "Hayatının altının üstünden daha iyi olmadığını nereden biliyorsun?" diye bir yazı okumuştum. Hayatın alt üst olması fazlasıyla sarsıcı ve acılı bir süreçtir. Bu süreçte hayatta ve dimdik kalmayı başaran bir insan için bu tek cümle binlerce sayfalık bir hikaye barındırır.
Şimdi eski hayatımın enkazı üzerine gerçek bir cennet kuruyorum. Hayatın bana biçtiği rolü bile isteye, seve seve ve gururla kabul ettim. Sonunda ilk defa ait hissediyorum, evim kendi bedenim, kendi zihnim, kendi ruhummuş. Başka bir insana, mekana, kuruma aidiyet geliştirmek için önce kendime ait olmam gerekiyormuş. Eskiden ait hissetmiyor olmamın sebebi gerçekten o hayata, o düzene değil, kendi ellerimle kurduğum çok daha muhteşem bir hayata ve dünyaya ait olmammış." Gercekten ait oldugun yeri bulursan inan mutlu olursun!

İnsanın da aslında yapboz parçasından farkı yok.
Milyarlarca parçadan oluşam bir yapbozun tek bir parçası.
Uyhun olabileceği tek bir yer var.
O yeri bulabilirse o yere ait olur ve bunu da hisseder.
Eğer bulamazsa detaydaki gibi oraya ait hissetmez ve bu da normaldir.
Güncelleme de o parçanın başka bir yere uydurulmaya çalışılmasıdır.
Ne o parça oraya olur ve ne de aslında o yer onu tam olarak kabul eder.
Uyarsa sadece bir tarafı uyar, parçanın bütününe bakınca -mış gibi olur...

Selamlar 🙂
Bunun çeşitli sebepleri olabilir, kafa yapısına uygun insanlarla dolu bir ortamda yaşayamıyorsa kendini oraya ait hissetmesi çok zordur. İnsanlardan beklentilerine ve insanların o kişiye olan yaklaşımına bağlıdır aitlik hissiyatı, bu bir bütündür. Yaşadığı ortamdaki kişiler o insanı kabullenirse ve dünya görüşleri yüksek oranda uyuşuyorsa o zaman kaynaşabilir ve kendini oraya ait hissedebilir.