Bizden ayrılmak isteyen sevgilinin ardından neden göz yaşı dökeriz?

Vefat eden için ağlamamamız gerekir demedim. Ölümü bile kabullenen insan ayrılığı kolaylıkla kabullenebilir demek istedim.

Estağfurullah. Olayımız şu. Madem bu hayatta ölüm var ve ne zaman öleceğimiz belli değil, o zaman bu içinde olduğumuz hayatta kendimizi mutlu edecek şeylere zamanımız çok az. Azıcık zamanda üzülmeye zaman ayırmamalıyız :)

Çok teşekkür ederim.

Bu aldığımız ayakkabının hemen veya bir süre sonra ayağımıza vurması gibidir. Onu çıkarıp atarken yeni bir ayakkabı almak konusunda tereddüdümüz olmamalı.

Emekler karşılıklı verilirse sorun olmaz. Ne az nede fazla emek vermemek lazım.

En kolay ayarlama bu. Çocuk oyunlarında bile o bir adım atınca bizde ona doğru bir adım atarız. Doğar doğmaz alıştığımız bu dengeleri büyüdükçe bozan biziz :)

Denge şilk adımda kurulur, 10 adım atıp karşıdanda 10 adım atmasını beklemek ağırdır. Bu arada elimizle açtığımız denge uçurumunun kapanması baya zaman alır ve o zamanlar hep bizim hayatımızdan çalar.

1 adım atarken ayağım havada kalrı, onun ayağı yerinden kıpırdamazsa o adımım yere değmeden geri gelir :)

Başkasının sözlerine, hareketlerine kılıflar bulmayın. Bu hayatımızı mahveden büyük hatalardan biridir.

İyi veya kötü herşeyiyle paketleyip kaldıracağız :)

İyiliği kötülüğünden fazla değilse zaten kalmasın :)

Evet, insan istediği zaman herşeyi yönetebilir.

Aynen öyle reis

O anılar ikili yaşandı. Onda değeri yoksa bendede olmaz.

Eğer gidiyor ise gülerim ben. Yolu benimle yürümeye cesareti olmadığı için bende çok yorulmamış olurum.

Beni bırakıp gidenin ardından acı çekmem. Çünkü değerim olsaydı gitmezdi, gidiyorsa hayatımdan bir yük eksiliyor demektir.

Kendliğinden yani benim hatam olmadan veya hatamı bana anlatmadan gidiyorsa hiç umursamam.

İnanın hiç rol değil, hatta gidenler dönüp ne oluyor bile dedi :)

İnşallah gelmez.

Kaba bir ifade değil, bence tam isabet.

İstemeden gidenin eksikliğini hissettirmeli, isteyerek gidene kahkahalarla gülünmeli bence.

İşte biz ona ağrılı dişe dolgu diyoruz ve dil dolu olan noktada gezinmez.

Kuşları örnek almalıyız. Konacak yer bulursa konar, koduğu yerde bir sorun olursa kendi kanatlarıyla uçar. Hepimiz için hayatın merkezi yine kendimiziz. Çünkü biz yoksak geriye bizim için önem arz eden bir şey kalmıyor.

Bu teselli değil, hayatın gerçeği bu. Madem yol bitti ve herkes kendi yoluna gidecek. O zaman yıkılmanın mantığı ve kimseye faydası yok.

Aynen öyle.

Aslında kendi kendimizi kandırıyoruz, ölümü kabullenen insan herşeyi kabullenebilir.

Aslında biz kabullenmeyi öğreniyoruz.

Kimseye nazar değmesin.

Çok doğru bir tespit.

İnsan olmayana fazla insan olduğumuz için insanlık bizi cezalandırıyor.

O bağı kuran ve kıracak olan yine biziz.

Bunu başarmak bizim elimizde.

Bende hala anlamaya çalışıyorum.

Aslında kendi kendilerine düşmanlık ettiklerinin farkında değiller.

Uyaranı haşladıkları kadar kendilerini üzeni haşlamıyorlar :)

Teşekkür ederim :)

Evet onsuz üzülemeyecek olmak korkunç ☺️

Aynen, mecburiyetten ise bende ağlarım.

Olması gereken bu, kaybeden o. Ağlaması gereken biri varsa bizi kaybeden ağlamalı.

Haksız olduğum zamanlar çok oldu.

O gururu korumak bizim elimizde.

Maalesef öyleyiz.