Ruhumuz yani duygularımız , Mantığımız yani doğru olan. Hislerimiz yani kalbimiz, Fikirlerimiz yani aklımız. İkiside söz geçirmek istiyorlar bizeNe yapabiliriz bu durumda? Kimin tarafını tutarız? Ikisinide kovar mıyız başımızdan? Ikisinide dinleyip bir karar alabilir miyiz? "Duygularınla hareket et ama aklını da yanında götürmeyi unutma. " Bu konu için en doğru söz bu sanırım. Ikisinden de bir tutam olmalı.
Bu insanın karakterine göre değişir. Beyin ve kalp savaş halindeyse orada bir sıkıntı vardır. Kalp evet derken akıl hayır diyorsa ya da tam tersi, bu gerçekten bir sorundur. Kişi ikisi arasında gider gelir sürekli. Eğer aşkından gözü dönüyorsa kalbi, oturup düşündükçe hisleri değişiyorsa aklı kazanır.
Sağlıklı bir iliski kurabilmek için partnerinizin hem aklınızın hem kalbinizin onayını alması gerekir. Bu iki onay tam olarak sağlanmadıkça o ilişki sürekli ufak şeylere takılır, tökezler ve düşer. İki taraf da yara bere içinde kalır ve yorgun düşer bir yerden sonra.
Eğer aklınızın onayladığı ama kalbinizin onaylamadığı bir ilişkinin içindeyseniz bu ilişki çok uzun bir süre sonra sizi inanılmaz mutsuz edecektir.
Eğer kalbinizin onayladığı ama aklınızın onaylamadığı bir ilişkideyseniz sürekli bir ölüp bir dirilecek, zirve ile dip arasında mekik dokuyacak ve en ufak bir şeyde kendinizi inanılmaz mutsuz hissedeceksiniz.
Bunun çözümü şöyle ki Eğer aklınızın ya da kalbinizin onayını alamadıysa o ilişki , öncelikle karşınızdaki insanı olduğu gibi kabul etmeli ve sevmekten çok daha iyi tanımaya odaklanmalı, en küçük sorunu, yanlış anlaşılmayı büyümeden sevgilinizle paylaşıp çözmeli, bakış açınızı değiştirmeli, pozitif yanları görmeli, kaygılı davranmamalı, sürekli düşünmekten ve kurgulamaktan kendinizi uzaklaştırmalısınız. kolay yolu da tercih edip ayrılabilirsiniz de elbette.
böyle bir savaşa sokmam kendimi çünkü canım ne istediyse onu yaptım bu güne kadar bu istediklerim bazen kalbime tersti bazen aklıma en nihayetinde sonunda ben kazandım ve ben kaybettim bazen aklımla bazen kalbimle..
En nihayetinde hayat bir kuş uçumu kadar değil mi? büyük çıkmazlara ya da savaşlara gerek yok isteklerini önemsemek ve bazen de kendini düşünmek gerekiyor bunlar mantığınla ya da kalbinle çelişse bile istediğini yapmak her zaman iyi gelir insana
Kalp her zaman bok yoluna gider sonu çıkmaz başı karanlık yollara götürür yolun sonunda ne var ne yok bilinmez. Ama beyin öyle değil beynin seçtiği yol belki taşlıdır ayağına taş batar canın yanar ama her zaman doğru yolu bulmanı ve yolun sonunda kaybolmamanı sağlar. O yüzden yolun sonunu düşünenler beynini, düşünemeyenler ise kalbini dinler.
Bilime dayanırsa tabiki beyin🙂 Ama ben sizin sorunuzun manevi tarafının elinden tutuyorum ve öyle cevap veriyorum. Her nekadar kalbim duygularım yoğun olsada mantığıma yatmayan bir şey söz konusu olduğunda benim kazanır. Çünkü anı yaşayan biri olmadım hiçbir zaman. Hep bir adım sonrasını hesaplayarak yaşadım. Anın büyüsüne kapılmanın zehrini tattığım zamanlar oldu elbet ama sonrasının diyetini de ödedim. Diyet ödemek yerine ben kalbimi susturup beynimi konuşturan kişi oldum her zaman.
Akıl ile kalp birbirlerine zincir ile bağlı gibidir. iki ayrı varlıktır ama her yere beraber gitmek zorundadırlar. biri hızlı giderse zincir gerilir ötekinin canı yanar. tekrar yanyana gelince geçer. çatışma değildir bu, senkronize olmak zorundadırlar.
Mısırlılar mumyalarda beyini boşaltır, kalbi muhafaza ederlermiş, insanların kalpleriyle düşündüklerine inandıklarından. Zihni yenecek kadar güçlü ise kalp, o aşktır zaten, kalp kazanmalı bence
Duygularla kesinlikle oynanmamalı bir insanın duyglarıyla oynandığı zaman o insan psilolojisi bozuluyor…Kim mantık mantık desede duygular daha ağırdır insanda insan kalbine mantığıyla söz geçiremez kendine eziyet eder ancak..
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
İnsanız sonuçta, insan kalbini susturamıyor ve onu dinliyor. ama doğru olan hep mantıklı olandır zamanla öğreniyoruz bunu. kalbimiz kırıldıktan sonra
Bir gün manğimla hareket ederim deger gün dayanamam kalbim kazanir ona göre hareket ederim. Sonuc bom bok belirsizlik bir hal alir ve tamamen kayip ederim. kötu karar bazen belirsizlikten iyidir