Görmeden veya duymadan özleyebilir misiniz?

Görmeden ve duymadan sevebilir ve özleyebilir insan.
İnsan çünkü.
Kalbi sevmeye meyyal yaratılmıştır.
Sevmek ihtiyacı vardır, görüp duyduğunu da, görmeyip duymadığını da sevebilir hatta aşık olabilir.
Ruh dünyamızda olan çoğu şeyleri baş gözümüz görmez zaten. Siz epifiz bezi demişsiniz, alimler kalp gözü demiş.
Görmeden ve duymadan sevmek deyince benim aklıma hep şair ve yazarlar gelir. Satırlarını okuduğumuz, cümlelerinde, şiirlerinde kendimizi diyardan diyara savurduğumuz nice şair ve yazarlar hissiyatımızın kimliğini oluşturur, belki çoğuna aşık oluruz. Ben bunu hayranlık diye sınırlandırayım.
ALLAH ım herkesin hakkında en hayırlısını nasip etsin.🌺

Bunu çok sanmıyorum, özlemek için görmem, duymam, vakit geçirmem ve hislerimin olması lazım. O olsa olsa bir boşluk hissetmek olur, özlem olmaz. Çünkü görmediğim ya da duymadığım birini hayatımda konumlandıramam. His ya da duygularımdan da emin olamam, benim için en önemli şey; bakışlar, gülüş, ses tonu, sohbeti, hali, tavrı, mimikleri... Tüm bunları yapamadığım birini de özleyeceğimi sanmıyorum, sadece sesini duyduğun birinin görüntüsünü hayalinde kurarsın ya da tüm istediğin özellikleri o karaktere yüklersin kafanda. Bu da sonrası için büyük bir hayal kırıklığı oluşturabilir...
Biraz gerçekçi yaklaşmak lazım bir şeylere...

Bazen sadece sevmeyi özler insan. Herhangi bir sevgiyi, sevebilmeyi. Var olmayan birşeyi özlersin. Sanırım cenneti özlüyorum, bilmiyorum. Net şekilde şunu özlüyorum diyebilen insanları kıskanıyorum ve merak ediyorum; özlediğini söyledikleri şey, gerçekte özledikleri şey mi?

Evet elbette onun sana hissettirdiği duyguları özlersin bir kere. Sesi görüntüsü olmasa da yazdığı zaman sesini duyar gibi olursun.
Görmeden de seversin çünkü bu aşk.
Tarifi sebebi yok. O yüzden diyorlar ya aşk delilik diye. Akıl alacak hiçbir yanı yok aşkın