Hiç duymadığın bi hissi özleyebilir misin?

Öyleyse bilmediğimiz her şeyi nasıl öğrendik bugüne kadar? Bilinmeyen erişilmez değil ki. Tanrıyı var eden, ya da sonsuzluğu sağlayan, inancın yoksa seni beni var eden o bilinmez her neyse, geriye kalan her şeyin oluşumunu sağlamadı mı? Bilinmezden bilinen doğamaz mı şimdi?

@1kahveyenedersin evet bunu anladım zaten, fark etmekten söz ediyorsun. Bir insan fark edemediğini, nasıl fark edebilir ki? Daha önce görmediği bir rengi nasıl düşleyebilir ki? Bir şeyi istemek için önce fark etmek gerekir. Ama bahsettiğim bu değil, yani ben bilmesem bile, hatta kimsenin bilmediği bir şey olsa bile, o bilinecek olan tek başına ıssız bir köşede duruyor değil. Her hareket, her oluş onun farklı bir yansıması, bunu ayırt edebilmeye biz zaten "görüneni" anlamaya farkındalık diyoruz, yoktan var etmeye değil. Daha, ilk şeyin tam olarak nasıl olduğu ve bilindiği bile paradoksken, bilmediğini nasıl bilemez insan onu anlamıyorum çünkü biz, tam olarak daha hiçbir şey biliyor sayılmayız ama buradayız, değil mi?

@1kahveyenedersin ben zaten bunu kabulleniyorum, ama bu bile tam olarak bir yere oturabilmiş değil, sırf bunu gözlemliyoruz diye öyle olması gerektiği anlamına gelmiyor. Ben de evrenin bir parçasıyım, hatta bir söze göre evrenin kendisini anlama biçimiyiz. Ondan ayrı, ondan başka değiliz. Bizi evrenden bağımsız kılan görüş aslında kişinin bireyselleşmesi değil, sorumluluklarından elden ayağını çekmesi demektir. Evet var, aklımızın hayalimizin alamayacağı şeyler, ama bir şeyin olması onu kendi başına yeterli bir gerekçe kılamaz. Öyle olsaydı hiçbir şeye ihtiyaç duymazdık.

@1kahveyenedersin kabullendiklerimiz de bizi delirtmiyor mu, ne sorun varsa kabullendiklerimizden patlak veriyor öyle ya da böyle, bir şekilde çatışma yaşanıyor. Aslında haklısın, kabullenmek tek çare olsaydı hayattaki her şeyi meşru kılabilirdik ama demek ki meşru kılmak yeterli değil, meşru kılan olduğu kadar meşru kılmayı stabil olmaktan çıkarıp onu yaşatacak olan zıtlığa da ihtiyaç duyuluyor, bir anlık nüksetme ile olsa bile. Bir anormal olsa bile. Bir başkalaşım, hata olsa bile. Ayrıca çok bilen deliriyorsa, bilmediğinden, o zaman az bilen de delidir, bildiğini değil bilmemeyi bilmek sandığından ve sadece farkında değildir.

Bilmediğini bilen, bildiğini sanana göre akıllı oluyor, yoksa akıl neye göre? Çok bildiğini zanneden de sanrı içinde olduğundan neden deli olarak kabul edilmesin? Neden ezbere imajlarla hareket ediyoruz? Evet kabullensen sorgulama bitecek fakat insan her şeye gücünü yeteceğini değil, hiçbir şeye gücünün yetemeyeceğini öğreniyor aslında kabullenmeyerek, çünkü kabullendiğin anda sınır çekersin ve tüm bulanıklığı örtersin. Bence aynı şeyi söylüyoruz, yoksa ben de kibir yanılsamasını doğru bulmuyorum. İnsan acizdir, bildikleriyle de acizliğini bilmeli, daha bilmeyeceği tonlarca şey olduğunu bilerek de. Ama aciz olduğu kadar yaratıcıdır da, o manada olmasa da yaratıcı zekasıyla.

@1kahveyenedersin ben de muhabbetinizi sevdim, teşekkür ederim ve iyi geceler dilerimm. Güzel bir konuşmaydı.