Sevgili olanlara imrenmek kötü bir şey mi?

Ben erkek olarak kızlardan hoşlanıyorum ama bu yaşıma kadar hiçbir kıza yaklaşamadım çok utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz özgüvensiz biriyim

Ben yaşamayı beceremedim beceremiyorum hayata uyumsuzum 32 yaşındayım ama 0 dan ibaretim geçmişim yok anılarım yok ergenliğim gençliğim hep yalnız asosyal geçti hiçbir şey yaşayamadım herşey içimde kaldı hayatı kaçırdım hayata geç kaldım en güzel yaşlarım boşa geçti

Ben bu yaşıma kadar istesemde hiç düzelemedim değişemedim istemeyerek çekingen utangaç içime kapanık sessiz asosyal yaşadım 5 10 15 20 senedir istedigim şeylerin hiçbirini yaşayamadım ergenliğimi gençliğimi istemeyerek eve kapalı geçirdim dışarıya çıkamadım alışamadım açılamadım kendimi hep eve kapattım 15 18 20 25 30 yaşlarım hep evde geçti hiç gezemedim eğlenemedim sosyal aktivitem olmadı arkadaş çevrem olmadı hiç sevgilim kız arkadaşım olmadı işe giremedim çalışamadım gençliğimi hiç yaşayamadım herşey içimde kaldı 20 li yaşlarım da evde geçti şimdi de 30 lu yaşlarım evde geçiyor hep mutsuzum hayatı kaçırdım zamanla daha da kapandım yaşadığımı unuttum hiç evden dışarı çıkmıyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum gençliğim insanlara imrenerek geçti ve psikoloğun yaşanabileceği hiçbir şey yok çünkü benim kişilik yapım böyle bunu biliyorum bu yaştan sonra açılabileceğimi düşünmüyorum hayatım böyle evde yalnız asosyal geçecek bunu kabullenmiş gibiyim sanki ama zor bir durum

Ben psikoloğun bana faydası olacağını sanmıyorum psikologluk bir durum yok ortada benim kişilik yapım böyle bu yaşıma kadar hiç değişemedim istemsizce çekingen utangaç içime kapanık sessiz yaşadım hiç sosyal olamadım sosyal hayata topluma uyumsuzum insan içine çıkamıyorum evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum ergenliğim de gençliğim de yalniz asosyal geçti hep evde durdum bu yaştan sonra açılabileceğimi düşünmüyorum artık böyle evde yalnız asosyal işsiz yaşamaya mahkumum

Sağ ol ama bu durumun düzeleceğini sanmıyorum umudum kalmadı kendimi bildim bileli böyleyim bu benim kişilik yapımla alakalı bir durum ama istemeyerek böyle yaşadım yani bende herkes gibi ergenliğimi gençliğimi dışarı çıkarak gezerek eğlenerek sosyal olarak çalışarak severek sevgili olarak yaşamak isterdim ama olmadı maalesef kişiliğim engel oldu hep mutsuz yaşadım istemsizce böyle yaşadım bu benim tercihim değil benim kontrolümde değil maalesef