Sevgilisi olanlara imrenmek?

29 yaşım ama hiç sevgilim olmadı.
Küçükken çok mutluydum belki fazla takmadığımdan ama ve sonrasında hergün bana cehennem gibi geldi.. Her gün üzülüyorum. Üzülmekten düşünemez hale geliyorum. Tarzda yaptım, bakımda yaptım, kariyerde yaptım, fizikte yaptım ama kendimi yırtsam olmadı.. Hep rededildim. Tipim iyi değil ama benden tipsizler bile seviliyor... Hayatım sevgilileri izleyerek ve imrenerek geçti
Erkeklik gururum ve özsaygım kalmadı. 1 kızın bile beğenmedi insanım.. Kendimi paçavra gibi hissediyorum. Geleceğe dair hiç bir planım yok. Çook aşağılık hissediyorum. En çapsız adamların, karaktersizlerin dahil sevgiliSinin olup benim kendimi yırtsam bile hep yalnız kalmam çok zoruma gidiyor. Keşke ölsem , dayanamıyorum artık. Ölmeliyim belkide, aylardır hep gözlerim doluyor. Tüm gençliğim en güzel çağlarım böyle yitip gitti :(
Birde size sorayım  dedim ne dersiz?