29 yaş ölmek için erken mi?

Ben iş yaşantısına girene kadar ailemden hep zorbalık gördüm. Çok zenginlerdi ama bana maddi hiç bir zaman bir şey almadılar desem yeridir. Okul yıllarımda aç kaldım arkadaşlar. Sözlü değil, bildiğiniz aç.. Çok yürüdüm üniversiteye, aynı kıyafetler ile okula gitmemek için bazen okula gitmezdin. Çalıştığım para yol ve kitaplara vs anca yeterdi. Ailem hep allahın günü aşağıladı, laf soktu.. evden atıldım rahat 50-60 kez. ama gece uykum gelince gelirdim çocuktum.. hemde sorunsuz bir çocuktum ama gözün üstünde kaş var gibi sebeplerle yaşamadığım kalmadı. Onurumu ayaklar altına alıp onlardan birşey istemedim maddi veya manevi. Mesla bir gün uyandım iki büklümüm belim tutulmuş. Yürüyemiyorum. Kendin git dediler dolmuşa eğik eğik gittim.. O zaman daha 15 yaşındayım. Hastaneye gittim doktor diyor senin ailen yok mu.. Yinede minnet etmedim..
Üniversite sonrası 22 yaşına geldim ve okulda kendimi geliştirdiğimden hemen iyi bir iş buldum ve sürekli kısa sürede yükleldim. Şu an 29 sayılırım artık. Aile böyle olduğu için bende hep sevdiğim biri olsun istemiştim. Lise/üniversite/sosyal çevre / İş hayatı (çok büyük ölçekli yerlerde çalıştım ve çok kız vardı her zaman) ama olmadı. Kariyerim çok iyi, söylenmez ama gelirim iyi, arabam vs iyi (şimdi para önemli diyen cahil kesim için söylüyorum paranın bir önemi yok) fiziğim iyi, giyimim iyi. 22'den itibaren aç kalan aşağılanan ben hemen herşeye sahibim. İstediğim her şeyi alabiliyorum.. Ama hiç sevilmedim.. Hep redeidldim. Kendimi yırtsam olmadı. İyi karakterliyim. Çok çirkinim desem, benden daha çirkinleri görüyorum seviliyor. Bazende bazı erkekleri tanıyorum art niyetli ama kızları öyle bir kandırıyorki...
Hep rededildiğim için kendimi aşağılanmış hissediyorum. Yaşın geçmesiyle birlikte çevre azalıyor. Çoğu evli oluyor veya sevgilisi oluyor.. Bu rededilmeler onurumu çok kırıyor ve kimsede kalmadı. Çok zoruma gidiyor artık. Hiç sevilmedim. Ben sadece onurum için yaşadım ama bu erkeklik gururumu yerle bir etti. Kimse inanmaz ama son 4 aydır hemen her gece ani göz dolması yaşıyorum. Mesele sevilmeme hep rededilmem. Bazıları cinsell*k sanacak ama değil ben hiç cinsel*ik yaşamadım. Ben sevgi aradım. O kadar aşağılanmış hissediyorum ki bir kadına bile kendini sevdirmemiş aciz birsiyim. Aylardır sürekli heran üzülüyorum. Bazen insanlar soruyor canın mı sıkkın diye artık ama geçiştiriyorum. Artık yaşamak istemiyorum. Ölmek eskiden zor gelirdi ama artık bir anlık bir şey gibi geliyor.. Sadece onca emeğime yazık olacak. Ben hikayemin mutlu bitmesini isterdim sadece. Böyle devam edemem..
Son kez size sorayım dedim. Ne diyorsunuz?