Annem beni babamdan kıskanıyor ne yapmalıyım?

Arkadaslar herkese merhaba. benim ne zaman bir sorunum olsa gelip burda anlatırım ve içim bir nebzede olsa rahatlar. Anlatmak hep iyi hissettirir size de tavsiye ederim. Ben 21 yaşında üniversite öğrencisiyim. Çocukken annem ve babam sürekli kavga ederdi babam annemi aldatırdı. Bu yüzden annem beni hep döverdi ama ona hak veriyorum aldatılmış bir kadının psikolojisi bozuk olması normal. zaman zsman yediğim dayakları hatırlayıp üzülsemde ona sırtımı dönmeye kıyamıyorum. dövmek derken öyle terlikle vurmak değil oklavayla canice ve kafamda bot ile zıplamışlığı var. :( Babam eve sarhoş gelir ve annemin yerine direkt benimle uyurdu. Annem bana bir şey yaparsa diye çok korkarmış ve kapıdan izlermiş. Sonra babama demişti ki kızım rahatsız oluyor artık onunla yatma ben senin neden onunla yatmak istediğini biliyorum vs demiş. babamın bana bir yaklaşımı oldu mu bilmiyorum ama sıkıca sarılıp uyurduk masumca küçükken. buraya kadar gayet normal. daha sonra babam başka bir kadın için bizi terketti 6 sene eve hiç gelmedi. Başka bir çocuğu oldu derken geçen sene eve tekrar geldi. annemle barışmadılar babam misafir olarak ev bulana kadar bizimle kalıyor. ama bugün öyle bir şey oldu ki canıma tak etti. normalde evde spor yapan biriyim. evde babam yokken fitness yapıyorum. rahat olmak için iç çamaşırımı odamın kapının arkasına çıkarmıştım hala söylüyorum babam evde yok. evde olsa bile onu görmezdi odamın kapımın arkası. annem gelmiş sen ne pis birisin babana iç çamaşırlarını göstermek istiyorsun amacın o senin dedi o kadar psikolojim bozuldu ki anlatamam. ne yapacağımı nasıl kurtulacağımı bilmiyorum. üniversiteye ilk başladığında dedim ki tamam kızım artık yurda gitme vaktin gelmiştir ailendeki sorunlardan kaçıyorsun ama kaçamadım işte o kadar sessiz ve ürkek bir kız olmuşum ki kendi başıma yaşayamadım, fazlaca dışlanınca okul servisine yazıldım. Aslında diksiyonum iyidir ama çok içine kapanık bir kız oldum. evlenip kurtulmayıda düşünmüyorum çünkü 25 yaş öncesi evlenmeye karşıyım. kaçmak uğruna başkasının hayatını da mahvetmeye lüzum yok. sizce nasıl bu durumdan kurtulabilirim? çok üzülüyorum ve okulda her zaman çok sessiz bir kızım bir ay sonra üniversite tekrar açılacak ve dalga malzemesi olmak istemiyorum :( bunu yazarken bile annem geldi ben sana babanla yatıp kalkıyorsun demedim babana çamaşırlarını gösterme nefis var günaha giriyosun dedi. yine gözlerim sel oldu. nasıl kurtulabilirim? annem psikologa hayatta gitmez :( benimde bursum ve biriktirmiş param var ama ürkekliğimden gidemiyorum..