Sizce artık yalnızlığı kabullenmeli miyim?

Ben utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim

Ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz özgüvensiz biriyim hiç açılamadım kendimi aşamadım hep kapanık kaldım maalesef

Gençliğim hep yalnız geçti bu yaştan sonra da ömrüm yalnız geçse olur

Bu yaşıma kadar hiç sevgilim olmadı hiç sevilmedim bu yaştan sonra mı olacak

Ben 32 yaşındayım yani gençliğimde seven bakan kız olmadı bu yaştan sonra mı olacak geç kaldım artık zaten beni hiçbir kız istemez sevmez bundan eminim kendimi hangi kıza anlatsam ezik diyor bana

Görücü usulü mü kaldı ya hem evlenmek nerden çıktı ben diyorum ki artık yalnızlığı kabulleniyim evlenmek benim neyime ben hiçbir kızı hak etmiyorum sevilseydim bu yaşıma kadar sevilirdim zaten demekki olmuyor

Görücü usulü mü kaldı ya görücü usulü evlenmek için zengin olmam lazım yoksa kız vermezler bana ayrıca beni hiçbir kız beğenmez sevmez istemez yalnızlığa mahkumum ben zaten kabul ediyorum

Sıkıntı var evde kalmak kötü yalnız yaşlanmak kötü yani bakma yalnızlığı kabullenmek istediğime ama başka çarem yok

Tamam

Bu yaştan sonra imkansız ben evlenebileceğimi sanmıyorum beni sevecek kız bulamam

Ankara

Bilmem Ankarada tek sevgilisi olmayan ben kaldım diyebilirim yalnız ben çok utangaç çekingen içime kapanık sessiz zayıf biriyim kızlardan hep uzak kaldım bu yaşıma kadar hiçbir kızla tanışamadım

Hayır yok ben hayatımda hiç kız tanımadım hiçbir kızla da buluşmadım konuşmadım

Ben anca hayal kurarım ben evlenemem ki 32 yaşındayım gençliğim yalnız geçti yaşıtlarım hep evlendi beni hiçbir kız istemez bak bundan eminim kızların bu dünyadaki seveceği isteyeceği en son erkek benim

İşsizim asosyalim ben evden dışarı çıkamıyorum çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz özgüvensiz biriyim hep evde durdum senelerdir hiç evden dışarı çıkmıyorum gençliğim eve kapalı geçti evlenmek benim neyime sevilmek benim neyime ben anca hayal kurarım yalnızlığı kabullenmekten başka çarem yok

Balık burcuyum ne ihtiyacı ya ben bu yaşıma kadar parasız yaşadım masrafım yokki hep evdeyim asosyalim senelerdir hiç evden dışarı çıkmıyorum ergenliğim gençliğim tamamen evde geçti para benim neyime

Hayır ben bu yaşıma kadar evde istemeyerek durdum istesem de çıkamıyorum ergenliğim gençliğim istemeyerek eve kapalı işsiz asosyal yalnız geçti senelerdir evde bunalarak sıkılarak yaşıyorum gençliğim hep işsiz geçti bende 10 15 senedir çalışmak gezmek sosyal olmak istiyorum ama olmadı beni işe almıyorlar markete bile almadılar ehliyetim falan da yok zaten evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum 10 15 sene önce de böyle evden çıkmadan yaşıyordum 32 yaşındayım hâlâ evden dışarı çıkamıyorum

Düz lise okudum mesleğim yok ailemde farkında halimin ailemde senelerdir dışarı çıkmamı çalışmamı istiyor hatta evlenmemi de istiyor ama ben umudumu kestim ailemde keser belki benden umudunu benden yaşamayı beceremedim çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz biriyim hiç açılamadım hep kapanık kaldım özgüvenim yok ergenliğim gençliğim hep evde geçti bu yaştan sonra da açılamam zaten hayata geç kaldım

Ben evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum neden dışarı çok diyorsun ki çıkamıyorum çıkabilsem ergenlgiimi gençliğimi evde geçirmezdim zaten senelerdir yürümüyorum ben mahalleye çıkmıyorum hiç evde çürüdüm zaten artık hatta tamamen kapandım artık açılacağımı sanmıyorum umudumu kestim hayattan beklentim yok bu yaşıma kadar hiçbir hayalim gerçekleşmedi hayalim kursağımda kaldı ben evlenebileceğimi sanmıyorum hiçbir kız beni istemez sevmez bundan eminim

Çıkmıyorum dışarı hedefim yok hayata geç kaldım hayatı kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım ben çocukluğumdan belli yaşamayı beceremiyorum hayata uyumsuz kaldım sosyal olamadım insanlardan utanıyorum çekiniyorum maalesef kişilik yapım böyle kapanık bir insanım açılamadım hiç bu yaştan sonra da açılamam

Benim tercihim değildi bu ben istemeyerek eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum istesemde çıkamıyorum senelerdir pencereden dışarı bakıp insanlara imreniyorum zaten mutsuzum gençliğim hep mutsuz yalnız geçti bunalarak sıkılarak yaşadım hep

Ben çocukluğumdan belli böyleyim hiç açılamadım kapanık pasif asosyal özgüvensiz kaldım ailemde rahatsız bu durumdan zaten ailem senelerdir dışarı çık çalış diyor ama ben çıkamıyorum

Tamam işte çocukluğumdan belli istemeyerek böyle yaşıyorum kişilik yapım olduğu için istesemde değişemedim ve istemeyerek bu halde yaşadım yani böyle yaşamayı ben seçmedim bende senelerdir dışarı çıkmak çalışmak gezmek istiyordum ama yapamadım yapamıyorum kişiliğim izin vermedi