Aslında burada yapılan en büyük hata çocuğun ebeveyni olan kişinin yeni ilişkiye başladığı kişiyle çocuklar arasındaki bağı düzgün kuramaması. O bağ düzgün olmadığı müddetçe sürekli olarak problemler çıkar. Çocuklar annelerinin/babalarının yeni eşini her daim düşman olarak görür. Ve aynı şekilde yeni eşte çocuklardan hoşlanmayabilir. Bu kişiden kişiye değişkenlik gösterir ama genelleme yaparsak çoğu kişi böyle bir durumu kabul etmez.
Evlenirim. Yeter ki birbirimizi seviyor, değer veriyor, önemsiyor olalım. Çocuğu cocuğum olur çok sahiplenirim. Birlikte büyütürüz. Normalde de evlat edinmeyi isterim zaten. Onun çocuğu, bunun çocuğu, benim çocuğum ayrımını yapanlarla asla anlaşamam. Bütün çocuklar eşittir. Hepsi çok güzeldir. Hepsi sevilmeyi sonsuz hakeder. Aramızda ki bu bağ duygularımızdan, birlikte paylaşım ve sevgimizden hep gelir. Ve onu çocukları ile birlikte çok severim ayrıca. O çocuklarıyla bir bütün bence. Hem bir anne hemde dünyanın en güzel kadınıdır benim için. Onu hep onurlandırırım. Çocuğu olmasının dezavantaji yok benim icin.
benim için bir sorun teşkil etmez bu durum kimse boşanmak için evlenmiyor.. bittiyse evliliği doğru bir sebebi vardır.. Sonuç itibariyle o evlilik içinde olan çocuk ondan bir parça.. Elbette seversem çocuğu da beni kabul ederse düşünmeden evlenirim..
Eski sevgilimle aramda dokuz yaş vardı. Üniversitedeyken evlenmiş sevdiği kızla ve bir çocukları olmuş. Ayrıldıklarının 3. Yılı idi sevgili olduğumuz zamanlar. Ben evladının olmasını problem etmedim. Hatta hiç unutmam bana şöyle demişti "Benim bir kızım var ve ben onun başına gelmesini istemediğim şeyleri sana yapmam, bundan dolayı bana güvenebilirsin." ve "Benim kızımın yeri ayrı, onun annesi var. Ben senden ona annelik yapmanı hiçbir zman istemicem. Ben seninle bir aile kurmak istiyorum." diye. Gerçekten olgun ve çok düşünceli bir insandı ve bana ilk kez evlenmeyi benimsetendi. Bu bence karşınızdakine bağlı.
O evlenmek istiyordu biran önce fakat ben okulumu bitirmek istedim. Bundan dolayı da sürekli tartışıyorduk. Sonra o yurtdışından iş teklifi aldı, arka çıktım ona. Gel gör ki eften püften çok kavga etmeye başladık. Geç yazınca neden geç yazıyorsun, aradığında hemen açmayınca ne yapıyordun da açmadın gibi. Ne kadar iyiyse o kadar da kıskançtı ve beni çok kırdı. Ben de daha fazla birbirimizi kırmadan bitirdim ama iletişimimiz tamamen kesilmedi.
Bir başkasının çocuğunu kendi çocuğuymuş gibi hayatta sahiplenemem ve önceki eşiyle arasında hep bir bağ olacak. Eşit şartlarda olmadığım bir ilişkiyi kabul etmezdim.
Valla bana göre bence bu bir sorun. Benim çocuğum yoksa karsımdakinin de cocuğunun olmamasını isterim fakat benimde çocuğum varsa o zaman sıkıntı yapmam evlenirim. Ama benim yoksa onunda olmamalı
Büyük konuşmak istemiyorum ama sanırım istemem. Kimse bir başkasının çocuğuna bakmak istemez, doğal olarak ama bakan da kendi çocuklarından ayırmadan bakıyorsa eğer takdir edilmelidir.
Büyük konuşmamak lazım. Nasip kısmet. Evlenirdim. Çocuğu da kendi çocuğum gibi görürüm öyle bir durum olsa.
2
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Evlenirim çocuğuna da annelik ederim. Tabi öncesinden bi alışma süreci var eğer o süreçte çocuk beni benimserse ve benimle bağ kurarsa o zaman kabul ederim. Ama çocukla anlaşamıyordum ve bağ kuramıyorsam o iş olmaz.