Neden hayatınızdaki insan gittikten sonra değerini anlıyorsunuz?

"kıymet bilmek" bir yetenek mi meziyet mi bilemem ama insan doğuştan bunu bilmiyor ve en iyi yoklukta öğreniyor. sağlığın değerini hastalıkta, zamanın değerini meşguliyette aynı şekilde çok yoğun olunca da boş zamanın değeri, bir kişinin sevgisini o kişi gidince. sanırım ying-yang'ın bir benzeri gibi.

sabrı zorlama durumu ise genelde fark edilmiyor bardağı taşıran damla gelene kadar ya da kişinin kafasına dank edip "ben ne yapıyorum" diyene kadar fark edilmiyor. özür dilemek ise bazen çok geç kalınabiliyor tabi burada özür dilenecek kişinin olgunluğu da önemli, yapılan hata da önemli af edilebilir mi edilemez mi.

"v for vendetta" filminde bir kadın "özür dilemek için geç mi" diye sorduğunda V " asla " demişti. sanırım olgunluk bazen bunları aşabiliyor

Böyle bir hissiyat içinde hiçbir zaman olmadım. Lakin kimileri ellerinde olanı garanti bilirler ve ne yaparsam yapayım çantada keklik sanırlar. Bazen o kadar değer verilir ki onun seni sevmesine dahi gerek kalmaz. Öyle seversin ki senin sevgin yeterlidir yürümesine o ilişkinin..
Ne zaman ki kendini çekersin işte o vakit anlarsın bazı şeylerin senden aldıkça yürüttüğünü..
Velhasıl, ben ben' deyken de bilirim kıymetini ama bitti dediğim an bitmiştir. Cenaze namazını kılar ve toprağa veririm. Ben de ölmüştür "bitti." dediğim vakit.
Ondan sebep yarın da anlayacak bir durum cereyan etmez ben'de.. Anlamam, anlamakta istemem ne değerini ne de kıymetini..

Bitmiştir sadece..