Sıkıldım yanlızlıktan artık benim de sevgilim olsun istiyoruum ama olmuyor 22 yaşindayim şu ana kadar hiç sevgilim olmadı n'apcäm?

Gizli Üye
Beni Allah aşkına linç etmeyin n'olur yalvarırım.
Kısa, kırıcı, incitici, saçma sapan ýorumlar istemıyorum bu arada. Objektif, yapıcı yorum istiyorum.
Her neyse devam ediyorum anlatmaya.
Bu arada gerçekten tipsiz diyebileeceğiniz bir erkek değilim. Sosyalimdir. Girişken olmama rağmen olmuyor. Bana denk gelen kızlar uçarı oldu beyin yapılarımız uyuşmuyor. Koronadan dolayı da eskisi gibi sosyalleşemiyorum. Benim korkum aslında 1 kere reddedilmek değil 10 kere 20 kere reddedilmekten korkuyorum.
Bu arada mesela birinden hoşlansam kızı gözümde çok büyütüyorum ister istemezz.
-O beni beğenir mi?
-O benim hakkımda ne düşündü?
-Heyecandan yanlışlıkla bir laf etsem tabi hakaret değil tabi benim hakkımda ne düşünür?
-Rahat davransam mesela benim kusurlarıma rağmen sever mi?
Bir de yanlış anlaşılmaktan korkuyorum sanki sapıklık yapıyormuşum gibi hissediyorum kıza yaklaşırken mesela. Bir de iltifat etmeye çekiniyorum yüz yüze tabii ki de ama whatsappta mesajlaşırken mesela rahatım akıyorumm gidiyorum yani. Hep benim karşıma kendini beğenmiş, egolu insanlar çıkıyor. Artık kızlardan korkar oldum. Bazı insanların günahını başka kızlara yüklüyořum. Samimi olduklarından emin olamıyorum. Birisine aşık olmaktan korkuyorum. Olsam hüsrana uğruyorum artık hüsrana uğramak istemiyorum.
Çok denedim bir türlü olmuyor. Yalnız olmak istemiyorumm ben ne günah işledim hep düşünüyorum. Hep kendimde hata aramaktan bıktım.7 milyar insan arasından neden benim başıma geliyor bu tür şeyler herkes kavuşuyor sevdiğine ama ben kavuşamıyor. Evlenen insanları sevgilisi olanları hep kıskanıyorum ben kıskanmak istemiyorum. Sokakta çift görmekten bıktım. Neden böyle oluyor?
Sıkıldım yanlızlıktan artık benim de sevgilim olsun istiyoruum ama olmuyor 22 yaşindayim şu ana kadar hiç sevgilim olmadı n'apcäm?
1
1
Görüşünü yaz