İnsan çok seviyorsa vazgeçmemeli. Eğer vazgeçiyorsa bu zorunluluktandır, vazgeçtiğin de mutlu olucağından değil. Vazgeçen unutulmakla yükümlü çünkü. Mesela herkes Leyla ve Mecnun'u bilir çünkü Mecnun Leylasından vazgeçmedi ya da herkes Kerem ile Aslı'yı bilir çünkü kerem ateşten kaçıpta Aslı' dan vazgeçmedi ama kimse Kocadağlı Ahmet' i bilmez çünkü o vazgeçti.
Bazen vazgeçmek gerekiyor çünkü bir yerden sonra olmaya zorladığınız şey olmuyorsa ondan uzak durmak en iyisi. Hem kendine insan neden eziyet etsin ki? Kişinin kendine zulmetmesi kadar günah bişey yok kişi kendi halkına giriyor sonuçta.
Çok mücadele etsen bile olmuyorsa, Duygularına karşılık bulamıyorsan, İmkansızın peşinden koştuğunu anlamışsan, Her zaman içinde bir burukluk varsa, Kendine eziyet etme noktasına gelmişsen, Ne yazık ki vazgeçmek ve uzaklaşmak en doğru tercihtir. 🥺🥺🥺🥺
Bazen mutlu olmak için vazgeçilmelidir evet. O' ndan zamanla vazgeçersin belki ilkin çok canın yanar ama öyle ya da böyle o ıstırap bir gün diner. Beynimiz dahi bir insanı 6-8 ay içinde affedip unutuyormuş otomatikman, mutluluk için de o ana kalmış bir durum bazen bırakırsan en mutlusu sen olursun bazen de sımsıkı tutarsan işte.
Sana huzur veren kişi zaman geliyor cehennemi yaşatabiliyor. Bir süre sonra kendi ruh sağlığın için vazgeçmek tek yol oluyor.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Hayır mutlu olmak için sadece kendini düşüneceksin. Sevgilin olsun ayrıca çaktıgın kızlar olsun arkadaşların olsun. Merkez sen olacaksın kimseyi dusunmeyeceksin. O zaman mutluluk neymiş görürsün ;)