Sevgilimden ayrılmak istiyorum ama üzülmesinden korkuyorum?

Öncelikle merhaba. 3 yıllık bir ilişkinin içindeyim. Sevgilimle arkadaş ortamında tanıştık ve yoğun duygular sonucu sevgili olduk. Yoğun duygular derken öyle böyle değil, gerçekten adına aşk diyebileceğim hislerdi ve daha güzeli karşılıklıydı. İlk başlarda gayet güzel anlaşmamıza rağmen zamanla kavgalar baş gösterdi. 1 günümüz güzel geçse ardından gelen 3 gün kavga, gürültü, küslük. 1 gün "ya sanırım düzeliyoruz, baksana hiç sorun çıkmadı" derken ertesi gün anamdan içtiğim süt burnumdan geliyordu. Gerek ondan, gerek benden kaynaklı sorunlar işte. 3 yılın tümü hep böyle geçti. Zaten onların sonrasında ise ayrılıp barışmalar devam edip durmuştur. Bu zamanla benim ona karşı olan hislerimi zedeledi. Hala ona karşı bir sevgim var ancak bu beni onun yanında tutmaya yetecek cinsten bile değil. Gittikçe azalıyor, aklımın bir yerinde hep ayrılık fikri 😕. Eee diyebilirsiniz ki o zaman ayrıl, bize neden soruyorsun? İşte sorun da bu... O hala beni çok seviyor. Birçok kere ayrılık yaşadık - Gerek o, gerek benim ayrıldığım- ve her birinde beni çok sevdiğini, bensiz yapamayacağını söyleyip geri geldi. Ve en ufak kavgada yine ayrıldı 😒. Ayrılıklarımızın ve kavgalarımızın sayısını hatırlamıyorum bile. Artık bu bıkkınlıkla ona iyi gelmiyorum. Ancak sevgiden noksan büyümüş, psikolojik açıdan zorda birini bırakmak istemek vicdanımı sızlatıyor. Her seferde "Beni bırakırsan bile unutmam seni, hep kalbimde saklarım." benzeri şeyler söylüyor. Sanırım bu laflar yüzünden hala yanındayım. Sorumun özetine gelecek olursak, beni cidden sonsuza kadar unutamaz mı? Hep acı mı çeker? Böyle bir şey mümkün mü? Ve ayrılık isteğimi ona nasıl söylemem lazım? Lütfen yardım edin.