Sabretmek yorar mı insanı?

İslâmî hassâsiyetleri olan, mâzîsi temiz , hiç evlenmemiş, hiç alkol kullanmamış, kültürlü ve donanımlı , ağır ve olgun bir beyefendi ile ciddî adımlar atsak...
Siyâsetten derin devlete, tefsirden kelâma, edebiyattan tasavvûfa her konuda derin, ulvî muhabbetler etsek üstâdım olsa diyorum bâzen.
Sabretmek yorar mı insanı?
Sanalın insanı değilsin , buraya fazla ve ağırsın diyorlar...
Ne istediğimi biliyorum...

Hep şunu derim : önce donanım kazanın, kendinizi geliştirin; merkeziniz, illâ bir erkek ya da evlilik olmasın...
Sabretmek yorar mı insanı?
Ancak tercih edilmiş yalnızlığım artık kaderim olmuş gibi ve beni yormakta...
Mesleğim var, işim var. Belli bir seviyeye geldim ve yürüdüğüm yolda kendime birşeyler katmaya da devam edeceğim ancak hani diyorum uygun biri olsa hem birbirimize hem de etrafımıza ışık olsak...

İçimdeki âlemi, doğru kişiye saklarken; beklemek, beklediği olmaktır derken o vakit geldiğinde kendime bile kalmamış olmaktan korkuyorum...
Güncellemeler
+1 yıl
Müslüman, mütesellîm olmalı her konuda. Sadece bu konuda değil aslında genel olarak, çaba da sarfetseniz sabredip beklemeniz gereken bir konuda şâyed artık bu son tâkât diye diye yoruldu iseniz; ibâdet ve teslîmiyet dışında sizi ne kendinize getirir?
Güncellemeler
+1 yıl
Bende yok sabr-ı sukûn, sende vefâdan zerre
İki yoktan ne çıkar fikr idelim bir kerre
Sabretmek yorar mı insanı?
Cevapla