Ben kendimi sevmiyorum ki başkası beni nasıl sevsin?

kendini çok beğenmişliğin hazin sonudur kendine sevmemek. gelecekten çok şey beklemenin neticesidir. hep hayalini kurduğunuz, olmanız gereken, veya aslında hakettiğinizi düşündüğünüz yerden çok uzakta olduğunuzu farkettiğinizde başlar bu süreç. nerde hata yaptım diye, neyi yanlış yaptım diye sorgulamaya başlarsınız, başlarda herşey çok güzeldir, en azından hala bir şeyleri sorguluyosunuzdur, düşünüyosunuzdur, hatalarınızı görüp bunlardan ders çıkardığınızı düşünürsünüz, hala kendinize güveniniz hat safhadadır, çünkü hala diğer insanlardan farklısınızdır düşünmüşsünüzdür bi kere, zaten muhteşem olan kişiliğiniz, geçmişteki hatalarınızdan çıkardığınız derslerle artık tamamen kemale ereceği fikri bir süre daha götürür sizi.

gün gelir, fırsatlar ele geçer, bakarsınız kendiniz hala aynı kendiniz, hala aynı hataları istemeden yapmaya devam ediyo veya ardı arkası gelmeyen yepyeni sorunlar türüyo hergün. tanıyamazsınız ilk başta kendinizi, çünkü böyle olmaması lazımdı, siz bu değildiniz, siz zekiydiniz, güzeldiniz, yakışılıydınız, iş bitiriciydiniz, sevecendiniz, liderdiniz, aranan kişiydiniz bla bla bla.. mevcut halinizi bir türlü yakıştıramazsınız kendinize, kendinizden, olmanız gereken kendinizden her geçen gün biraz daha uzaklaşırsınız, biraz daha sıradan olduğunuzu farketmeye başlarsınız, vazgeçilebilir olduğunuzu farketmeye başlarsınız. çünkü artık herşeyi düşünmek, herşeyin üstünde kafa yormak zamanıdır. aslında hala vazgeçilemiyo, hala zeki, hala güzel olabilirsiniz ama öyle derinlemesine, öyle kılı kırk yarmışsınızdır ve öylesine eksik aramışsınızdır ki, artık kendiniz, gerçekte var olan kanlı canlı bedeniniz sizin o hiç sevmediğiniz hergün kaçacak delik aradığınız veya geçmişinizde hep itin popona soktuğunuz diğer insanlardan biri olmuştur artık.