Hiç normal karşılıklı birbirini seven birlikte güzel vakitler geçiren sevgili ilişkisi yaşayamadım, sorun ne onu da anlamıyorum?

Şöyle ki ben çok güzel biriyim yani hakikaten elimi sallasam 50’si gerçekten de ama öyle bir yapım yok ve istemem de. Beni dışardan gören biri soğuk sanıyor ama vakit geçirdiğim insana samimi oluyorum, bunun yanında kendimi de geliştirmeye çalışıyorum imkanlarımın yettiği kadar yani yaşıtım kadınların katbekat üstündeyim kültür birikimi, sohbet olanağı birikimi olarak. Tüm bunlar böyleyken sorun şu ki hiç bir tane bile doğru düzgün ilişki yaşamadım. Depresif bir dönemimde 17 yaşımda ilgi kıtlığından dolayı beni haketmeyen biriyle sevgili olmuştum ilk kez. Ama iğrenç itici davranışları vardı gene de sınav döneminde olduğu için sınavına kadar ayrılmayıp sınavdan sonra ayrılmıştım (hep kendimden çok başkasını üzmemeye odaklı yaşıyorum maalesef). E bu böyle olunca asla böyle bir şey yapmamaya karar verdim bir daha. Bu arada şunu da söyleyeyim herkes bana “sana çok yazan vardır çok güzelsin sürekli sana bakıyorlar” vs diyor, ki gerçekten de yolda yürürken sevgilisi olan adam bile bana bakıyor ama gel gör ki tek bir mesaj atan bile yok, kırk yılın başı mesaj gelince de gereksiz saçma sapan bir kişilikten gelmiş oluyor. Hiç gerçekten hoşlanabileceğim bir erkek bana mesaj atıp aramıyor. Hâl böyleyken ben 20 yaşına gelmiş bulundum ve birine aşık oldum. İlişkimiz de benim sevgim üzerine kurulu saçma sapan uzak mesafe ilişkisi şeklindeydi. Beni hiçbir zaman sevmediğini ve “beni yanında hayatında görebilme imkanını sevdiğini” daha sonradan anladım çünkü olan bana olmuş oldu; aldatıldığımı öğrendim. O kişi beni hiçbir şekilde haketmediği hâlde (karakter olarak) aşık oldum çünkü bunu engelleyemezsin onu öyle sevmiştim. Ama tabi ki pişman oldu; ayrılalı 5 ay geçti ve şimdi bile hâlâ mesajlarına aramalarına tepkisizim. Adam keyfince yaşıyor benim hislerimi hiçe sayıyor beni mahvediyor sonra da gelmiş barışalım ben seni sevmeyi bırakmadım diyor. Bunu cidden kaldıramıyorum ve bunu unutmak için başka bir erkekle bir şey de yaşayamıyorum yine ilgi kıtlığı yüzünden. Şimdi yine bekarım, yine yazan eden yok, yine bakışlar üstümde, yine bu durumdan sıkıldım, niye yani sebebi ne ki bıktım cidden zaten çok zor hoşlanan bir insanım, 20 yıllık yaşantımda sadece birinden hoşlandım o da mahvetti zaten ve bunun haricinde de hoş bir vakit geçirme tanışma olmadı. Beni sevdiğini söyleyen birkaç kişi vardı bunlar da arkadaş çevremden kişilerdi ama bana göre değillerdi çünkü birbirimize göre olmadığımız apaçıkken nasıl bir sevgi oluşabilir ki bunu dışardan gören bir göz bile görür. Herkes kolayca seviyorum diyebiliyor hiç derin bir şey paylaşmadan. Böyle olunca reddettim ve bunu da kırmadan söyledim. Benim suçum ne de böyle hem insanları kırmamaya maruz kalıyorum hem de hoşlanacağım biri olmuyor. şu an yine dolu doluyum bunu paylaşacağım duygusal yanımı dolduracak bir insan evladı yokki geldim buraya bunları yazdım, sebebi neydi ki.