Hamileyim ama kocam bu bebeği hak etmiyor. Sizce ne yapmalıyım?

Biraz uzun olacak. Vakit ayirip fikirlerini paylasanlara simdiden tesekkurler. On yedimde tanistik, benden bes yas buyuktu. Liseyi bitirdim, uniyi kazandim. Farkli sehir cikti, ortaligi birbirine katti. Gidersen unut beni dedi. Unutamazdim, okulumdan vazgectim ondan geçemedim. Babamlarda uzaga gitmemi istemedikelrinden tekrar hazirlanmaya basladim. Bu sira babam iliskimizi ogrendi. Esiminde işi gucu yerindeydi babasinin oto galerisi var onun yaninda yalandan takiliyordu iste. Ama babamin gozu tutmamisti onu. Tanistirdim. Ailemde ki kimse haz etmiyordu. Ha paragöz annem hariç. Hicbir halta yaramadigimi soyleyen annemin ilk kez gozune girebilmistim. Aradan 4-5 ay gecti, telefon geldi. Yarin aksam seni istemeye geliyoruz, babana soyledim zaten haberi var. Telefon yuzume kapandi. Megersem cogu sey kapanmisti. Annem adiniz cikacak yakinda mahallede delikanli cocukmus deyip babama iyice sevdirmeye calisiyor. Babam yine asık surat yine mutsuz. Soz kesildi, Nisan yapildi. Yaza da dugunumuz. Okul işi hayal oldu. Ayni evde yasamaya baslayince hic bilmedigim yonlerini gordum. Sinirli oldugunu biliyordum ama cami pencereyi indirecek kadar oldugunu, mavi gomlegini utulemedigimde ogrendim. Yalan soylemeyecegim, bana bir kere elini kaldirmadi ama psikoloji siddetin alasini gordum, goruyorum da. On sekiz yasindaydim, korunma falan nerden bilicem ben canimin derdine dusmusum, bir gun adet oldum sandim megersem dusuk yapmisim. Ben sefkat gosterir sandim, cocugumuzun katili ilan edildim. Beş sene oldu evleneli. Simdi bunlari yazarken bes senedir sindigim o koltuktan yaziyorum. Evet pencerede onu bekliyorum. Metresinin koynundan kopup evimize gelmesini. Karnımda bu kez varligini bildigim onun çocuğu, oylece bekliyorum. Neyi bekledigimi bile bilmiyorum. Gecen babam geldi. Sevmiyor zaten biliyorsunuz. Su bes senede belki 3. Belki 4. Gelisidir. Cok konusmadik. Hamileyim dedim. Gozlerimin icine bakti. Elimi tuttu, gel gotureyim seni dedi. Ben bakarim sanada torunumada. Ben beş senedir aglayamadigim her anı o an babamin eli elimde agladim agladim. Simdi bir seçim yapmam gerek. Gitmek de kalmakda cok zor. Karnimda cocukla eve gitsem annemi dusundukce ayri midem bulaniyor, kocamin beni hamileyken asla birakmayacagi gercegi ayri. Oyle bir bosluktayim ki ne yapacagimi sasirdim artik. Siz soyleyin, ne yapardiniz?
Hamileyim ama kocam bu bebeği hak etmiyor. Sizce ne yapmalıyım?
Cevapla