Deliler gibi aşık olmak, gerçek bir delilik midir?

Günün birinde, dünyanın bir yerinde, insanların tüm duygu ve nitelikleri buluşmuş. Can sıkıntısı üçüncü kez belirdiğinde çılgınlık, her zamanki gibi biraz çılgın bir fikir ortaya atmış: “saklambaç oynayalım!”İlgi kaşlarını kaldırmış, merak ise kendini tutamadan “saklambaç mı, nedir o?” diye sormuş.“bir oyun” demis çılgınlık. “ben gözlerimi kapatıp 1.000.000’a kadar sayacağım, bu arada siz saklanacaksınız ve saymam bittiğinde, ilk kimi görürsem ebe o olacak.”Heyecan ve coşku birlikte dans etmeye başlamış. Neşe o kadar çok hoplayıp zıplamış ki kuşkuyu ve hatta hiçbirşeyle ilgilenmeyen ilgisizliği bile ikna etmiş... Ancak oyuna hepsi katılmak istememiş. Gerçek gizlenmemeyi yeğlemiş. Herkes onu bulacaksa gizlenmek niye diye düşünmüş. Kendini beğenmişlik bunun çok aptal bir oyun olduğunu düşünmüş (aslında onu en çok rahatsız eden fikrin kendisinden çıkmamış olmasıymış). Korkaklık riske girmek istememiş. Sonra çılgınlık başlamış saymaya, “bir, iki, üç...”İlk saklanan tembellik olmuş, yolda bulduğu ilk taşı arkasında bırakarak. İnanç göğe çıkmış, hasetlik ise, kendi gücüyle en yüksek ağacın tepesine tırmanan zaferin gölgesine sığınmış. Cömertlik neredeyse saklanamıyormuş. Çünkü bulduğu heryer dostları için uygun geliyormuş ona. Örneğin berrak bir gölün güzellik için ideal, bir ağacın dallarının utangaçlık, bir kelebeğin kanatlarının zevk, rüzgar esintisinin özgürlük için uygun olduğunu düsünüyormuş. Cömertlik sonunda bir günes ışınına gizlenmiş. Bencillik ise tam tersine hemencecik konforlu, havadar ve sadece kendisine ait bir sığınak bulmus. Yalan, okyanusun dibine saklanmış (aslında gizlendiği yer gokkuşağının arkasıymış). Tutku ve istek yanardağların içine girmiş. unutkanlık... mmm... hatırlamıyorum... nerede? Çılgınlık 999.999’a geldiginde aşk henüz gizlenecek bir yer bulamamış, çünkü bulduğu heryerde bir başkası varmış. Sonunda bir gül ağacının yapraklarının arasına gizlenmeye karar vermiş.“bir milyon” demiş çılgınlık ve aramaya başlamış. İlk bulunan tembellik olmuş, bir taşın üç adım otesindeymiş. Sonra inancı duymuş, teoloji hakkında tanrıyla tartışıyormuş. Ardından yanardağların içinde tutku ve isteğin titrediğini duymuş. Tesadüfen hasetliği bulmuş ve zaferin nerede olduğunu çıkarabilmiş. Bencilliği bulamamiş. Arı kovanı olduğunu görünce saklandığı yerden kacmış çünkü. Uzun süre yürüdükten sonra çılgınlık susamış ve göle ulaştığında güzelliği görmüş. Kuşkuyu bulması daha kolay olmuş, ne tarafa saklanacağına henüz karar veremediginden bir çitin üzerindeymiş. Sonunda hemen hemen hepsini bulmuş: taze otların içinde yeteneği, karanlık bir mağarada kaygıyı, gokkuşağının ardında yalanı ve saklambaç oynadığını unuttuğu için unutkanığı. Sadece aşk hicbir yerde görünmüyormuş. çılgınlık her ağacın arkasında, her taşın altında, dağların tepesinde, her yerde aramış onu ve tam pes edecekken gül ağacını görmüş ve dallarını aralamaya başlamış. işte bu esnada bir acı çığlık duyulmuş: dikenler gözüne battığı için bağıran aşkmış! çılgınlık vicdan azabıyla ne yapacağını bilemez halde ağlamaya baslamış, dua etmiş, yakarmış, af dilemiş ve sonunda onun rehberi olmayı vaat etmiş. İşte o gün bu gün, yeryüzü üzerinde ilk saklambaç oynandığı günden beri, aşkın gözü kördür, çılgınlık ise onun rehberi.

Deli gibi aşık olmak insanin tüm. mantigini yitirir ve paranoyalara takılırsınız ki kendim den biliyorum. Bir solist sanatciya aşık olmuştum bende bir mekanciyim ve bu ortamları iyi bildiğim için. ve uğruna mermi yiyecek kadar sevdiğim için.. once cık evden konuşalım kelimesine asla cevabı aldigimda arabasını yaktım mecbur asagiya indi konuştum. Sonuç sıfır araba aldırdı. Turneye cikti 3 . Hafta dön özledim çalışma dedim hayir dedi sahne aldığı mekana gidip hadi gidiyoruz dedim sağ olsun mekanci arkadaşlar kelime yapmaya başlayınca mekan da ates etmeye başladım tekrar geri döndük. Sonuç sıfıra sıfır elde var sıfır.. simdi herkes kendi yolunda. Degdimi diye kendini sorguya cektiginde cevap değmedi ama çok sevmiştim oluyor. O gun bugun sevmemeye tövbe..