Aşkta gözü kara mısın yoksa korkak mı?

Korkunun ecele faydası yoktur, aşkın içerisindeki korku da karşınıza "aklınızı başınızdan alacak kişi" çıkana kadardır. Çocukken bir yeri kanadığında annesine koşup korkanlar gibi değildim ben; kanlı kanlı durur kendi yara beremi silerdim. Korkusuzdum her zaman; aşk benim çocukluğumdaki yaralara benziyor. Kalbime değecek birini bulduktan sonra korkmak fikrini bile getirmem aklıma. Aşk cesareti sever, korkakları bir çırpıda harcar. Savaş meydanlarında ordusunu yöneten komutan olmanız lazım, aşk bir savaştır. Sizi cepheden cepheye sürerken atacağınız "seni seviyorum" naraları ve içinizde beslediğiniz daimi duygulardan başka bir şeyiniz yoktur. Korkmak yerine kendinizden emin olduğunuz sürece savaşın kazananı olarak yazar sevda tarihi sizi. Aşktan korkup geri adım atmam için hiçbir sebep yoktur. Aşktan korkan insanların bu tutumu bilinçli bir korku değildir bana kalırsa, aşk dediğimiz paket program hissiyatın parçalarından biridir. Aşık olunca beyinde türlü değişimler oluyor, hormonların dengeleri değişiyor. Vücut kendini korumaya almak için böyle bir korkuyu da tetikliyor belki. Her şey ideal koşullarda olsa bile o gerginliği, korkuyu, çekingenliği yaşıyorsun çünkü. Bence hormonal, kötü tecrübe filan fasa fiso. Biraz deşersek konuyu aslında insanların "aşık olduğu kişiyi kaybetmekten korktuğunu" net biçimde görebiliyoruz. İnsanlar genellikle aşkın kendisinden korkmaz; bana kalırsa aşkını paylaşacağı kişinin olmadık bir gerekçeyle günün birinde çekip gitmesinden korkar. Çoğunlukla da haklı çıkarlar, yoksa bu kadar nedensiz ayrılıklar olmazdı. Yalnız şu da var "korkunun ecele faydası yoktur" o aşk her türlü yaşanacak iyisiyle veya kötüsüyle. Hepsi gerçek aşka yaklaşana kadar birer tecrübe ve avangart seçimlerden ibaret merak etmeyin. Ben aşık olmaktan korkmuyorum da onu hak etmeyecek kişiye gidip aşk beslemekten ne yalan söyleyeyim az buçuk çekiniyorum.

Deliyim gözü kara deliyim.