Gerçekten seviyor muyum yoksa alışkanlık mı?

yaklaşık 6 aydır internetten tanıştığım ateist bir çocukla konuşuyorum. pek arkadaşım yok, sorunlarımı da anneme babama bile anlatmam. içine kapanık biriyim yani. ama onunla uzun süredir konuşuyoruz ve hiç kimseye anlatamadığım şeyleri bile ona rahatça anlatabiliyorum. daha önce sevgilim olmadı hiç. erkeklere karşı hep mesafeliydim yani. o beni seviyo ama ben çok iyi anlaşmamıza rağmen internetten tanıştığım hemde ateist olan biriyle sağlıklı bir ilişki kuramayacağımızı düşünüyorum. ailem koyu dindar zaten. ya aslında ben onu sevip sevmediğimi bilmiyorum. her akşam saatlerce mesajlaşıyoruz gece yarılarına kadar. onunla konuşmak çok güzel. ama gerçekten seviyo muyum yoksa yalnızlıktan mı onunla konuşuyorum bilmiyorum. çok dengesizim ya bir gün seni seviyorum diyorum ertesi gün biz arkadaş kalalım hep diyorum falan. çocuğa da yazık. bir akıl verin lütfen.