''Hem aşık, hem de akıllı olamazsın'' diyen Francis Bacon'a katılıyor musunuz?

Ben duygusalım. Çok duygusalım. Rahatsızlık verecek düzeyde duygusalım. Sürekli ağlıyorum aslında. Ama bazen ağladığım şeye bile gülüyorum. Duygular silsilesiyim. Realist düşünen bir insan değilim senin gibi. Olamam. Beynime yön veren hücreler o şekilde evrim geçirmemiş çünkü. Bana dağların ardında ki kırmızı kutup ayılarından ya da buzullarda ren geyiği avına çıkmış dinozorlardan söz edeceksin...

Bir hikayemi paylaşmak isterim...

Sanıyorum ilkokul ikinci sınıftaydım...
Berbat, yağmurlu bir hava vardı. Okula giderken yere düşmüştüm. Bütün üstüm çamur içinde kalmıştı. Üniforma umrumda bile değildi. Kanayan dizim canımı sıkmıştı sadece. O şekilde okula gittim. Sınıfın kapısına yaklaştığımda kalp atışlarım artmıştı. Çünkü biliyordum ki biraz sonra tüm sınıf bana gülecekti. Sınıfa girdim ve beklenen şey gerçekleşti. Tüm sınıf güldü. Sonra ağlayarak çıktım dışarı. Tuvalete gittim. Elimi yüzümü yıkadım. Bir kutu guaj boyam vardı çantamda. Mavi guaj boyayla mavi önlüğümde ki tüm çamurlu yerleri boyadım. Üniforma artık eski haline dönmüştü. Üstelik parıl parıl parlıyordu. Güzel bir parıltıydı ama. Albenisi olan bir parıltı. Daha sonra beyaz guaj boyayla da dizimde ki kanı ve çamuru boyadım ve artık çorapta bembeyaz olmuştu. Sonra tekrar sınıfa yöneldim. İçeri girdim ve bana az önce gülen o.çocuklarının gülmediklerini ve yüz ifadelerinde ki şaşkın embesili farkettim.

Hayatta duygusal olarak kötü bir his birikmişse içimde eğer, onu ölüm pahasına yenerim. Aklımı da kullanırım. Ama aklıma yön veren her zaman duygularım oldu. Bu yüzden aşka, "düşünebildiğine" inandığım kalbim ile yön veririm.

Günaydın
Ben de senin gibi realis bakıyorum hayata. Hayatımda bir çok kararımı mantık yönüyle aldığım doğrudur. Ama bu durum benim sevmiyor, değer vermiyor bazı şeyler için evlenmiş , ya da bazı meralar için yaşıyor olduğum anlamına gelmiyor.

Aşık olmak dediğin gibi akıl tutulması olayı sanki. Neden bilmiyorum bu bende olmuyor. Sevmek çok güzel bir şey , aşık olmak aynı duyguları hissetmek, kalbin pır pır havalanması elbette hoş ama ben hiçbir zaman aşığım diye absürt durumlara düşmeyi mantıklı bulmuyorum. Bence bu tam bir saçmalık. Seviyorum diye anne babasını reddederler var, bu nasıl aşktırki anlayamıyorum, aşığım diye zamansız edep haya sınırları zorlanıyor bu nasıl aşktır ki insanın özü olan mamul şeref bırakmıyor bazı insanda..

Bence her şeyin ölçülü olanı makbüldür. Dengede yaşanmalı bir çok duygu.

Doğru aşık olunca aklın başından gidiyor.
Kusurlarını görmezden geliyorsun o kişi senin için bir melek gibi oluyor hatta çevrendekiler kötü söz söylese bile umursamıyorsun çünkü aşıksın. Ben mantığıma söz geçiremiyorum.
Kalp ile mantık bir savaşa girince hep kalp kazanıyor.