Abim beni reddetti, kendimi nasıl affettiririm? Çok pişmanım?

Sevgilim vardı, abimle tanıştırmıştım. Abim öyle döven biri falan değil, aksine duygusal birisi. Çocukla iyi güzel konuştu, eve gelince gözünün hiç tutmadığını, çocuğu araştıracağını söyledi. Araştırmış, çocuk itin önde gideniymiş. Ben bu adamla kaçtım. Abim açık açık dedi ki “Bak güzelim, ben senin aşk ilişkilerine karışamam. Ama senin iyiliğine karışırım. Sen benim biricik kız kardeşimsin. Sen önce Allah’a, sonra babama ve anneme, sonra da bana emanetsin. O çocuk seni çok ama çok üzecek. İlla da gideceğim diyorsan, ben sana hakkımı helal etmem. Bilesin.” Sadece bunları dedi ve ben o çocuğa kaçtım. Ailem olaylardan sonra beni affetti... O adi herif beni çok ama çok üzdü. Abim hiçbir şekilde affetmedi ve affetmiyor da. O bir Komiser, Doğuya gideceğini söylüyordu annemlere. Biz şiddet içinde büyüdük biraz. Anne baba kavgası içinde... Abim annemle babama diyordu ki “Sizin gürültünüz içinde büyüdüm, bana bir hak borçluydunuz. O borcu ödediniz, beni okuttunuz, adam ettiniz. Sağ olun, var olun, Allah sizden razı olsun. Ama, şimdi hak sırası bende... Benim artık kaybedecek bir şeyim yok. Bir kız kardeşim vardı, o da bitti benim için. Kimsem yok artık.” Benim arkadaşlarımdan birisinin ablası var çok güzel de bir kız abimle yaşıtlar ama abım bir türlü istemiyor. Kızın talibi çok, ikisi olsa aslında o kalmaya ikna edebilirdi. Kızın da gönlü var. O konuşmadan sonra yıkıldım... Annemle babamın konuştuğuna göre abim yemek falan yemiyormuş, öksürürken kan falan geliyormuş. Ben çok korkuyorum ve üzülüyorum... Bu olaylardan önce de ben abimi hiç ama hiç sevmezdim. Ama o, o kadar şefkatli, iyi niyetli, bana bir anne ve babayı aratmayan, Babacan, baba gibi biriydi ki... Onu çok üzdüm ve yine üzüyorum... Arkadaşlar ne yapmalıyım? Çok üzülüyorum, abim elimizden de evimizden de gidiyor... Lütfen yardım edin bana