Sevgilinize ve sevdiklerinize hiç mektup yazdınız mı?

Okumayı yazmayı öğrendiğim günden beri mektup yazarım... İlk okul 1. sınıfta daha kelimeleri hecelerken bile komşu teyzelerin uzak şehirlerdeki kızlarından oğullarından gelen mektupları okur ve acele cevap diye biten mektuplara minik parmaklarımla kelime hatalarıyla dolu cevaplar yazardım.

Sonra Almanya'daki dayıma, İstanbul'daki teyzeme, Ankara'nın başka bir semtinde oturan arkadaşıma yazdım,yazdım yazdım...

Hala bir kurdele ile bağlı ve birbirlerini sımsıkı kucaklar biçimde... Üstlerinde farklı adresler farklı isimler olan... Kiminin mektubu fesleğen kiminin mektubu gözyaşıyla ıslanmış olan sayfalar dolu yazılar harfler hisler...

Postacının kapı ziline basıp da soyadımızı seslendirdiği anların kalp çarpıntısı. Mektup sayfalarına çizilen bebek elleri, fotograflar, kuru güller...

Altına çizgili kağıt konulup ataç ile tutturulup emek emek yazılan satırlar...

Sevgilime mektup yazdım, sevgilimden mektup aldım. Anneme babama kardeşime teyzeme arkadaşlarıma tüm sevdiklerime yazdım.

Beni sorarsan iyiyim dedim...

Mektupları zarfa koyup kar kış yağmur güneş demeden postaneye kadar gittim.

mektuplarımın ulaştığı evlerden ölenler oldu, kalanlar oldu, unutulanlar oldu...

Mektuplar hala ben de...

Sevgiliye değilde eskiden nerede vardı mail vs.Ben bizim ailemizin yazarıydım..Bir de benim annemin okuması yazması yoktu ve memlekete mektupları hep ben yazardım.Yaz kızım diye başlardı solzerine .Onun haricinde ilk okuldaki aşk mektuplarından ben sorumluydum :).Ah ah .Kaş kişi benim sayyemde ne nice aşklar yaşadılar.Bir de parfüm sıkardım kağıtlara.Eh gidi günler ey.Bazen gençler için üzülüyorum.Mürekkenin tadını bilmiyorlar.O el yazıyla yazılmış kelimleri okuyamıyorlar.