Kusursuz sevgiyi sevmiyorum, kusurlarıyla sevmek en güzeli. Sizce?

Sevilmek mesele değilde , sevmek çok büyük bir mesele abi. Tüm hücrelerin şahitlik edecek onu ne kadar sevdigine, kalbin ve aklın ikilemde kalmayacak.. Bosver sevilmeyi beklemeyi, zaten bekleyince ne geliyor ki, bekleyince neler oluyor ki... En azından beklemek yerine sevmek degil mi, canlı canlı her dakika nasıl sevdiğini ve bunun nasıl bir acı verdiğini hissetmek degil mi? Ne bilim, mutlu olmayida istemiyor insan bir sure sonra, sadece konuşmak ses cikarmadan dinleyecek birini istiyor o kadar.. Derdini derdi bilen değil, derdini sadece dinleyen, icinde biriktirmemeye caba sarf eden birine ihtiyaç duyuyor insan.. Birde geceleri çöken ağırlığın sebebini detaylı bir aciklamayla öğrenmek istiyor.. Neden gece... Kalbin , karanlığa karşı fobisimi var? Ne diyeyim, korkulari yenmenin yolu onlarin uzerine gitmektir, o yuzden her gece bu ağrıya tamaa ediyorum... Iyi geceler 🤚🤚🤚

Kusursuz insan yok ki kusursuz sevgi olsun