Eskisi gibi sevmediğim halde ayrılmak da istemiyorum?

1 yıllık bir iliskim var. Sevgilimi ilk zamanlar çok seviyodum hatta ben onu tavladim da diyebilirim. Ilk zamanlar cok seven taraf bendim ama artik kavgalarimiz sebebiyle sogudum ve eskisi gibi sevmiyorum. Simdi de o benim üstüme titriyo cok sevip ilgileniyo ama ben artik eskisi gibi degilim. Kusurlari gozumde büyüyo sanki hic artısi kalmamis sevdigim seyler ondan gitmis gibi. Eskiden fotoğraflara ya da videolara bakarken askla bakardim simdi sıkılıyorum bakamıyorum. Cok ayrildik hepsinde de ben ayrildim ama istemsizce geri dondum hep ayrıldığım da boşluk oluyo. Bir suçu olmadigi halde ayrildigim icin vicdan azabi çekiyorum ya ilerde mutlu olmazsam diye. Onu eskisi gibi sevmeye calisiyorum ama sevmedigim huylarini bir türlü duzeltmiyo belli ki duzelmicek de ona duzelmesi gerektigini defalarca anlattim neyden hoslanmasigimi soyledim buna ragmen ayni ama bir yandan da beni ailesiyle tanistirmak istiyo buda beni heycanlandiriyo. Beklemem mi lazim onu eskisi gibi sevmek icin yoksa ayrılmalıyım. Ama ayrılsam bile geri barışırım gibi cunku icim el vermiyo üzülmesine ve dedigim gibi ayrilinca kendimi bencil biri gibi hissediyorum beni bu zamana kafar dogru duzgun kimse sevmedi beni seven birini sucsuz yere birakamiyorum ilerde ya pisman olursam diye. Ya ömür boyu mutlu olamazsam. Ya ayrilinca ilk zamanki aşkım geri donerse oda beni unutmus olursa ikinci şansım da olmucak. Bu sekilde de kavga ediyoruz surekli ısınamıyorum. Tabi uzun suredir bulusamiyoruz o da var ama gorusmesek bile farketmez ki. Ne önerirsiniz?