Ne İstiyorsunuz? Duymak İstediklerinizi Söylemesini mi? Söylemek İstediklerini Duymayı mı?

Yaşamın garip tesadüflerle dolu olduğu söylenmiş her zaman. Garip tesadüfler, belki de hiç tesadüf olmadığından garipsenmiş kim bilir? “Hayat ne kadar acımasız” diye de bir laf etmiş birileri. Yaşanır hale getirmişiz hep birlikte, hayatın… acımasız… garip tesadüflerini…

Hani diyorlar ya; “Aşk tesadüfleri sever”. Peki aşk mı tesadüfleri seven, yoksa tesadüfler mi aşkı bekleyen aslında? Ve aşk tesadüflerin yakasına yapışmış bir haldeyken, tesadüflerin bundan haberi bile yoksa? Kaçış ne kadar mümkün olabilir ki?

İnsan kime aşık olacağını bilebilir mi? Tümüyle tesadüftür ömür boyunca kimi seveceğimiz. Hatta insan en tutkulu aşkını asıl, sevdiğini sanıp yanıldığını anladıktan sonra yaşayabilir. (Tesadüfen Aşk – Başak Kızıltan)

Gerçekten ne bilmek istiyoruz?

Ne istiyorsunuz? Budalaca aşık olmak mı? Aşk zaten budalalık değil miydi? Ne duymak istiyorsunuz tesadüfen kalbinize giren aşkınızdan? Duymak istediklerinizi mi söylesin, yoksa içinden gelenleri mi?

Peki ya siz anlayabiliyor musunuz hangisi daha gerçek? O' nun söyledikleri mi, sizin duyduklarınız mı? Gerçekten doyumsayabiliyor musunuz aşkı? Ya gerçek olamayacak kadar muhteşem bir düş görüyorsanız. Ve bu düşten uyanmak istemediğiniz halde birileri bir tarafınızdan dürterek ve canınızı yaka yaka uyandırıyorsa sizi. Ve hangisi daha az incitecek kalbinizi? Gerçeği bilmek mi, gerçekten kaçmak mı? O düşten uyanmak mı, düş olduğunu bile bile uyumak mı?

Asıl ihtiyacınız olan hangisi? Ve nereden biliyorsunuz içinizde kıyametler koparken, sırf sizi kaybetmekten ya da olabileceklerden korktuğu için duymak istediklerinizi söylemediğini.

Bilmek istediğimiz şey, ne denli gerçek?

Biliyorum. Sizin asıl duymak istediğiniz şey, gerçeğin ta kendisiymiş gibi geliyor. Hatta kendinizden emin bir şekilde, en dik duruşunuzla, biraz da sesinizi sertleştirip, hani azıcık da homurdana homurdana "Gerçeği söylesin yeter" diye kaşlarınızı çatıyorsunuz bana şu sıralarda. Ama değil. Çünkü gerçek, ya sizi koparacak O’ ndan, ya da siz kopacaksın hayattan. Bir kez daha inanmayacak, bir kez daha güvenmeyeceksiniz. Ne aşka, ne tesadüflere, ne de birinin sizi gerçekten çok sevebileceğine. Bir kez daha bu denli sevemeyecek olduğunuza inandıracaksınız kendinizi.

Diyorsunuz ki; "Avuçlarındayım diyebilecek kadar güvenmiyorum kimseye. Ya da bu denli teslimiyeti kimse hak etmez."

Peki ya aşk neyi hak ediyor? Tesadüfen hayatınıza girip, hep tesadüf olarak kalacakları mı? Sonrasında yaşanacakları yine tesadüflere mi bırakıyoruz anlamsızca?

O halde ya teslim olacaksınız, ya olabileceklere hep hazırlıklı. Çünkü gerçek aşk her zaman acıtacak canınızı. Özleyerek acıyacak kalbiniz bazen, bazen özlemekten yorularak. Çünkü iliklerinize kadar işleyecek hırs, kapris, beklenti, kıskançlık, kuruntu. Kanınız donacak çoğu zaman bir tek cümle ile. Ve fütursuzca alacak sizden sizi. Kaçmasın diye, gitmesin diye, gittiyse dönsün diye, bir daha hiç gitmesin hep kalsın diye, olmazsa olmazlar olabilsin diye.

Ne siz eskisi gibi olabileceksiniz bir daha, ne de eski hatırlayacak sizi bir kez daha. Çünkü aşk hep yakacak canınızı. Hep incitecek kalbinizi. Ve siz hep yeniden aşık olacaksınız. Sevdiğiniz şeyin aşk değil, acısını yaşamak olduğu gerçeğini kabul ettirene dek kendinize.

Sevgiyle kalın.
Rüzgar