Yokluğunu Bile Seve Seve Severim!

Yok ya bu şekilde devam etmeyecek hayat. Bu karanlık odamın dört duvar arasında seni düşünerek psikolojik intiharlara girişmek saçma. Önce kendimden uzaklaştım sonra senin sayende bütün çevremdeki arkadaşlarımdan. Zaten seni hiç gitmeyecekmiş gibi sevmedim.

Aklım çıkıyor sen çıkmıyorsun!

Kafamı yora yora düşüne düşüne bir hal oldum. Üstelik sağlıklı düşünemiyorum mantıklı kararlar veremiyorum. Hangi mevsimde olduğumuzdan bile bilgim yok. Hayatımdan sen çıktıktan sonra soluduğum havanın, doğan güneşin, mis gibi havanın, aşk yağmurlarının bir önemi kalmıyor. Ne hava güzel diye sokakta el ele gezeceğiz nede yağmurlu diye ıslanacağız. Bu yüzden dışarıda hangi mevsimi yaşadığımızdan habersizim çünkü kendimi günlerdir eve hapsettim.

Kendimi bulmak istiyorum ama sende?

Ben bu şehirde yağan o yağmurların altında seninle yürüyemiyorsam, mis gibi bahar havasında kuş sesleriyle uyanıp direk senin yanına gelemiyorsam inan yaşamanın hiç anlamı yok.Ne var aslında bu kadar seni düşünecek kendime de anlam veremiyorum. Tattığım acı bana yabancı gelmiyor tanıdık ama sanki bu daha çok acıtıyor canımı nedenini kendime sorgulayamıyorum bile.

Bitti o şiir başka mısra gerekmez.

Keşke sana son attığım mesajdaki " Bitti " gibi kolay olabilseydi her şey. O günü düşününce sebepsiz ağlama krizleri geçiriyorum. Benim günlerim hala gece gündüz seni düşünmekle seni yazmakla geçiyor belkide sen bilmiyorsun ya da okumuyorsun bile ya da okuyorsun anlamıyorsun bile..

Kalbim artık buzdan!

Nerdesin sen? Unuttun mu beni? Kiminlesin? Seviyor musun? Dönecek misin? Kim suçlu? Sen mi? Ben mi? gibi soru işaretli yazılar beynimin gözümün önünden gitmiyor insanı kararsızlık kafada bitirememek öldürüyor. Bu acıyı kendime neden çektirdiğimi bilmiyorum oysa en başında kalbimle anlaşma yapmıştık bağlanmak yoktu kalbi tamamen teslim etmek yoktu maalesef kalp ile beynin iletişimi aşık olunduğunda kopuyor.

Yokluğun hangi dil? Hangi tercüman çözer ki bu hasreti? Hangi kelimeler anlatır içimdeki Sen özlemini..

İlk günlerimizde her tartışmamızda seni sorumlu tutarken şimdi her şeyi ben üstleniyorum. Senin sayende kendimi hiç tanıyamıyorum bu ben değilim bu ben olamam. Çok farklı birisine dönüştüm. Gecelerden çok korkuyorum hiç uyuyamıyorum sürekli birilerine seni anlatıyorum seni hiç tanımayan insanlara seni anlatıyorum. Geceler beni içine çekiyor nasıl boğuluyorum bilemezsin.

Adını her duyduğunda mutlu olduğun kişi artık adıyla bile sana acı verecektir.

Senden nefret ediyorum nefret ettiğim kadarda çok seviyorum lanet olsun sana. Bana yokluğunu bıraktın sadece keşke gitmeme sebep olmasaydın. Sana bağırmak istiyorum, her yeri dağıtmak istiyorum, dünyayı başına yıkmak istiyorum, sonrada edeceğin iki kelimenin beni sakinleştirmesini istiyorum. Sence bu anlattıklarım aşk değilde ne? Bal gibi de harbiden aşk işte! Kafamda kurdukça daha fazla yıpranıyorum, içinde sen olan kalbimi yıpratıyorum ve sana olan güvenimi kırıyorum. Kendimi çıldırtıyorum ruhum çıldırdı!