Geç Kalmak Aşkı Iskalamaktır

Tam tarih verememekle beraber, size söyleyebilirim ki; yıllardır süregelen bir gerçek var. Bu da; ne zaman vazgeçerseniz, o zaman elde ediyor olmanız. Hoş burada bir paradoks mevcut. Bir şeyden vazgeçtikten sonra o şey oluyorsa, elde etmiş oluyor muyuz? Zira biz elde etmekten çoktan vazgeçmişiz. Her neyse.

İnsanoğlu gariptir azizim. Ya kaçanı kovalar, ya imkânsızı ister. Yani insanoğlu, sahip ol-a-madığı her şeyi ister de ister! Ve onu elde edince, biter. Bütün isteği, bütün arzusu sona erer. Aşklarda da bu böyledir. Birini çok seversin, ama öyle böyle değil, onun için her şeyi yapacak kıvama gelmiş olur kalbin. Sonra bir gün, birden bire mantığını dinlemeye başlarsın. Akabinde yeni birini hayatına alırsın ve nihayetinde mutlu olmaya karar verirsin. Bilhassa mutlu olduğun zamanda ise, geride bıraktığın kişi; pat! Ortaya çıkıverir.

Farkına vardığında, farkı kalmamış olur.

Özdemir Asaf'ın harika bir sözüdür bu aynı zamanda;

Ya farkıma vardığında, farkın kalmamış olursa?

Buradan da anlıyoruz ki, yine tecrübe konuşmuş. Zira ne zaman O kişi farkımıza varmış olsa, sahiden farkı kalmamış oluyor.

Kaybetmek için çok erken, sevmek için de çok geç...

Yine ufak bir alıntı... Fakat çok doğru dostum, n'apayım? Bu kısacık cümlenin içerisinde, o kadar uzun anlamlar yatıyor ki şaşar kalırsın doğrusu. O kişi geldiğinde, şayet hâlâ boş değilsen sinirlenirsin. Ulan nereden çıktı bu hıyar! Vesaire vesaire. Adeta hayatını mahvetmek için yaratıldığını hissedersin. Lâkin o sinir aslında ona değildir; kendinedir. Kendine kızarsın çünkü hâlâ hissediyorsundur. Tam anlamıyla bitmemiştir. Belki de bitmiştir, umarım bitmiştir, keşke bitse!

Sonuç itibariyle, geç kalınmıştır.

Hâl ne olursa olsun, bazı şeyler sahiden olmayınca olmuyor. Ve daha önce bir yazımda da dediğim gibi; olmuyorsa zorlamayacaksın üstâdım. Zorlamayacaksın.

#Aethra