Neden Olmasın ki?

Dakikalarını, saatlerini paylaşıyorsun biriyle. Daha sonra yetmiyor zaman, onu görmelere, ona bakmalara, onunla olmalara doymuyorsun. Günlerini ve gecelerini onunla geçirmek istiyorsun, sabah gözünü açtığında aklına ilk gelen, öğlenden sonra dizinde uyuya kalan biri oluyor sonra. Sen saatlerce kımıldayamıyorsun belki o uyanmasın diye. Geceleri saçlarını okşayarak uyuttuğun, öpmelere doyamadığın, hastayken başında beklediğin ve kıyamadığın bebeğin gibi oluyor hatta. Ondan uzaktayken; ''Klimanın altında oturma, uykusuz kalma, gece cam açık uyuma, çok yağlı yeme bilirsin sana dokunuyor.'' dedirten biri.

Hasta olursa uzaktayken yanında olamadığınız için öfkeden deliye döndüğünüz oluyor

Telefonu açmazsa uyuyordur rahatlığı oluyor. Gecenin bir yarısı onun sesini duyma isteğin oluyor. Kokusu yıllarca üzerinizde kalan biri oluyor. Gözün kimseyi görmemesi ne demek öğrendiğiniz biri oluyor o. Size sarılıp ağladığında, yüzünü sildiğiniz ve ona güçlü durmayı öğrettiğiniz biri. İlaç içeceği zaman size sormadan içmeyen biri. Evinizde eşyaları, hediyeleri, fotoğrafları olan biri. O kokan yastığa, o gidince sarılıp uyuduğunuz biri. Kalbinizin orta yerine hiç gitmeyecek gibi yerleşen biri oluyor.

Ne zaman adı geçse gözlerinizi dolduran ve ondan sonra sevemediğiniz biri

Ona benzeyen çocuklarınız olsun istediğiniz, gülüşüne ömrünüzü vereceğiniz, ona bir ömür bakmaktan vazgeçmeyeceğiniz, bir adım uzağınızda kalsa özlemden deliye döndüğünüz biri. Beraber planlar kurduğunuz, bir geleceği kafanızda şekillendiren biri. Gün gelip; uzaktan bakıp, “Şimdi nasıl bu kadar uzaksın” dediğiniz ve bir daha sevmemeye yeminler ettiğiniz biri.

Peki o yemini bozduracak, sevilmeyi gerçekten hak edecek biri. Yarım kalmış aşkına tekrardan karşılık verecek biri. Olur mu? Neden olmasın?