Platonik Aşk Sandığımız Kadar da Kötü Değil Bence!

Merhaba arkadaşlar;

Başımdan geçen harika bir platonik aşkı anlatmak istiyorum.

Lise son sınıfta ikinci senedir aynı sınıfta olduğumuz birine karşı ilgilerim başlamıştı. Öyle ilk gördüğümde falan kelebekler uçuşmadı bende. Sadece ona karşı ilgilerim günden güne çoğalmıştı ve her ricasını yapar hale gelmiştim. O zamanlar erkeklere düşmanlığın vardı ve ben o kişiyi sevmeye başlayınca sona erdi.

Bana karşı özel bir tavrı yoktu fakat ben onu sevmeye başlamıştım. Ezan okuyuşuna, Kuran okuyuşuna, gülüşüne hatta hiç sevmediğim futbol oynasına bile hayrandım.

Sonra ne tesadüftür ki eniştem bana o çocuğu övmeye başladı ve hatta aramızı yapmaya çalıştı. Arkadaşım çocukla konuşmalarını okuttu ve benim için "evlenilçek kız" yazdığını gördüm, onu daha çok sevdim.

Bilmiyorum siz sevdiğinizde nasıl oluyorsunuz ama ben hiç depresif olmadım aksine neşeli,sevecen, hayata güzel bakan biri haline geldim. Babamda ondan hoşlandığımı mezuniyette anlamış ve benim birini sevdiğime sevinmiş. Düşünebiliyor musunuz erkeklere ne derece düşman olmuşsam babam sevmeme mutlu olmuştu.

Sevmek çok farklı bir his değil mi sizce de? Harika birşey ya😍. Abartıldığını düşünürdüm ama öyle değilmiş. Sanki... Sanki dünyadaki her atom parçası sevinmiş gibi mutlusun. Başka birine ihtiyacın yokmuş gibi. Sadece o olsa yeter. Hatta sevgiliniz eşiniz olarak da yanında hiçbir sıfata sahip olmadan bulunsa o da yetecekmiş gibi. Sürekli mutlusunuz çünkü sadece aklınızın değil kalbinizinde her köşesinde.

Mantıklı düşünerek benimle onu bir araya getirdiğimizde kesinlikle uyumlu değildik. Ama bu bile benim sevmeme engel değildi. Onunda beni sevmesini istediğim için ona açılmaya karar verdim ve beni, beni kırmadan o kadar güzel reddetti ki ondan nefret dahi edemedim.

Bunu şuanda düşününce idrak edebiliyorum. O zaman aramızda bir şeyler olsaydı o bende bir yara olarak kalacaktı. Çünkü biz gerçekten uymuyorduk ve en çok seven ben olduğum için kendi benliğimden vazgeçecektim ve bu beni mutlu etmeyecekti.

Arkadaşlar, platonik sevgilerin kötü yanlarını düşünüp depresif yaşamak çok zor birşey. Peki neden herkes zoru tercih ediyor? Mutlu yanlarını görüp, kendimize sevmenin ne kadar çok yakıştığını neden farketmiyoruz? Platoniğimizi yaraya çevirmek bizim elimizde bunu hiç düşündüğünüz mü? Bence bazı şeyleri ya unutmalıyız ya da iyi yönünden bakıp yara haline getirmemeliyiz. Yaralarla yaşamak çok zor bence.

Bencemi okuduğunuz için teşekkür ederim. 😊Bunlar tamamen benim fikirlerim😉